திருப்புகழ் 15 தடக்கைப் பங்கயம் (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தனத்தத் தந்தனந் தனத்தத் தந்தனந்
தனத்தத் தந்தனந் -தனதான

தடக்கைப் பங்கயம் கொடைக்குக் கொண்டல்தண்
டமிழ்க்குத் தஞ்சமென் – றுலகோரைத்

தவித்துச் சென்றிரந் துளத்திற் புண்படுந்
தளர்ச்சிப் பம்பரந் – தனையூசற்

கடத்தைத் துன்பமண் சடத்தைத் துஞ்சிடுங்
கலத்தைப் பஞ்சஇந் – த்ரியவாழ்வைக்

கணத்திற் சென்றிடந் திருத்தித் தண்டையங்
கழற்குத் தொண்டுகொண் – டருள்வாயே

படைக்கப் பங்கயன் துடைக்கச் சங்கரன்
புரக்கக் கஞ்சைமன் – பணியாகப்

பணித்துத் தம்பயந் தணித்துச் சந்ததம்
பரத்தைக் கொண்டிடுந் – தனிவேலா

குடக்குத் தென்பரம் பொருப்பிற் றங்குமங்
குலத்திற் கங்கைதன் – சிறியோனே

குறப்பொற் கொம்பைமுன் புனத்திற் செங்கரங்
குவித்துக் கும்பிடும் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்தத் தந்தனந் தனத்தத் தந்தனந்
தனத்தத் தந்தனந் -தனதான

தடக்கை பங்கயம் கொடைக்கு கொண்டல் தண்
தமிழுக்கு தஞ்சம் என்று – உலகோரை

தவித்து சென்று இரந்து உளத்தில் புண்படும்
தளர்ச்சி பம்பரம் – தனை ஊசல்

கடத்தை துன்ப மண் சடத்தை துஞ்சிடும்
கலத்தை பஞ்ச இந்திரிய – வாழ்வை

கணத்தில் சென்று இடம் திருத்தி தண்டை அம்
கழற்கு தொண்டு கொண்டு – அருள்வாயே

படைக்க பங்கயன் துடைக்க சங்கரன்
புரக்க கஞ்சை மன் – பணி ஆக

பணித்து தம் பயம் தணித்து சந்ததம்
பரத்தை கொண்டிடும் – தனி வேலா

குடக்கு தென் பரம் பொருப்பில் தங்கும் அம்
குலத்தில் கங்கை தன் – சிறியோனே

குற பொன் கொம்பை முன் புனத்தில் செம் கரம்
குவித்து கும்பிடும் – பெருமாளே.

English

thanaththath thanthanan thanaththath thanthanan
thanaththath thanthanan -thanaathāna

thadakkaip pangayam kodaikkuk kondalthaN
thamizhkku thanjamen – drulagOrai

thaviththu chendriran dhuLaththiR puNpadum
thaLarcchip bambaran – dhanaiyUsaR

kadaththai thunbamaN chadaththai thunjidum
kalaththaip panchain – dhriyavAzhvai

kaNaththiR chendridan thiruththi thaNdayang
kazhaRkku thoNdukoN – daruLvAyE

padaikkap pangayan thudaikka sankaran
purakkak kanjaiman – paNiyAga

paNiththu thambayan thaNiththu santhatham
paraththai koNdidun – thanivElA

kudakku thenparam poruppil thangumang
kulaththiR gangaithan – chiRiyOnE

kuRappoR kombaimun punaththiR senkaram
kuviththu kumbidum – perumALE.

English Easy Version

thanaththath thanthanan thanaththath thanthanan
thanaththath thanthanan thanaathāna

thadakkai pangayam kodaikku kondal thaN
thamizhkku thanjam endru – ulagOrai

thaviththu sendru irandhu uLaththil puN padum
thaLarchchi pambaram – dhanai oosal

kadaththai thunba maN sadaththai thunjidum
kalaththai panja indhriya – vAzhvai

kaNaththil sendru idam thiruththi thaNdai am
kazhaRku thondu kondu – aruLvAyE

padaikka pangayan thudaikka sangaran
purakka kanjai man – paNiyAga

paNiththu tham bayam thaNiththu sandhadham
paraththai kondidum – thani vElA

kudakku then param poruppil thangum am
kulaththil gangai than – siRiyOnE

kuRa pon kombai mun punaththil sem karam
kuviththu kumbidum – perumALE

திருப்புகழ் 15 தடக்கைப் பங்கயம் (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “தடக்கைப் பங்கயம் கொடைக்குக்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனிதர்களிடம் சென்று யாசித்துத் துன்புறும் இழிவான நிலையை மாற்றி, இறைவனின் திருவடித் தொண்டினை அருள வேண்டும் என்று முருகப்பெருமானிடம் மன்றாடும் மிகச் சிறந்த பாடலாகும். மேலும், இப்பாடல் முருகனின் முழுமுதற் கடவுள் தன்மையையும் (பரம்பொருள்), வள்ளியம்மையிடம் அவன் கொண்ட காதலையும் அழகாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. இப்பாடலின் ஆழமான பொருளை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. செல்வந்தர்களைப் புகழ்ந்து யாசித்தல்

உலகில் உள்ள செல்வந்தர்களைப் பார்த்து, “ஐயா! தங்களின் பெரிய கைகள் தாமரை மலரைப் போன்ற மென்மையானவை; பிறருக்கு வாரி வழங்குவதில் நீங்கள் மழையைப் பொழியும் மேகத்தைப் போன்றவர்கள்; குளிர்ந்த செந்தமிழுக்குப் புகலிடமாக விளங்கும் ஒரே தஞ்சம் நீங்கள்தான்” என்றெல்லாம் வஞ்சப்புகழ்ச்சியாகவும், பொய்யாகவும் புகழ்ந்து பாடி அடியேன் கையேந்தி நிற்கிறேன்.

2. பம்பரம் போன்ற அலைச்சலும் மனப்புண்ணும்

இப்படிச் செல்வந்தர்களிடம் சென்று யாசிப்பதற்காக அலைந்து திரிந்து, அவர்கள் என்னை அவமதிப்பதால் என் உள்ளத்தில் ஆழமான புண்கள் ஏற்படுகின்றன. எவ்விதப் பயனுமில்லாமல் அங்கும் இங்கும் அலைக்கழிக்கப்பட்டுச் சாட்டையால் அடிக்கப்பட்ட பம்பரம் போலவும், காற்றில் ஆடும் ஊஞ்சல் போலவும் என் மனம் நிலைதடுமாறிப் பெருந்துன்பத்தில் சுழன்று தவிக்கிறது.

3. பஞ்சேந்திரிய வாழ்வும் மண்பாண்ட உடலும்

எனது இந்த உடலானது எளிதில் உடைந்துபோகும் ஒரு மண்பாண்டத்தைப் போன்றது; பலவிதமான துன்பங்களைச் சுமக்கின்ற வெறும் மண் சடலம்; ஒருநாள் முற்றிலுமாக அழிந்துபோகக் கூடிய ஓட்டைக்கப்பல். இது மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி எனப்படும் ஐந்து பொறிகளின் (பஞ்சேந்திரியங்கள்) மாயைகளில் மட்டுமே மூழ்கி வாழும் கீழான வாழ்க்கையை எனக்குத் தருகிறது.

4. மனதைத் திருத்தித் திருவடித் தொண்டு அருளல்

இப்படிப்பட்ட இழிவான வாழ்க்கையை வாழும் என்னுடைய மனதை ஒரே கணப்பொழுதில் நீ உனது திருவருளால் திருத்தியமைக்க வேண்டும். அலைபாயும் என் சிந்தையை நிலைநிறுத்தி, அழகிய தண்டைகள் ஒலிக்கின்ற உனது வீரத் திருவடிகளுக்குத் தொண்டு செய்யும் உன்னதமான பாக்கியத்தை அடியேனுக்குப் பரிபூரணமாகத் தந்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இறைவனிடம் வேண்டுகிறார்.

5. மும்மூர்த்திகளுக்கும் தொழில்களைப் பணித்தல்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பரம்பொருள் தன்மையைப் பேசுகிறது. தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவனைப் படைப்புத் தொழிலையும், சிவபெருமானை (சங்கரன்) அழிக்கும் தொழிலையும், திருமால் (கஞ்சைமன்) உலகத்தைக் காக்கும் தொழிலையும் செய்யும்படியாக, மும்மூர்த்திகளுக்கும் அவரவர் பணிகளை ஆணையாக இட்டுக் கட்டளையிட்ட முழுமுதற் கடவுள் முருகப்பெருமான் ஆவார்.

6. தேவர் பயம் தீர்த்த பரம்பொருள்

இவ்வாறு மும்மூர்த்திகளுக்கும் அவர்கள் செய்ய வேண்டிய தொழில்களைப் பணித்ததோடு மட்டுமின்றி, அசுரர்களால் தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட அச்சத்தையும் துன்பத்தையும் முற்றிலுமாகத் தணித்து, எக்காலத்தும் அழியாத, என்றும் நிலைத்திருக்கும் பரம்பொருளாக (மேலான தெய்வமாக) விளங்குகின்ற, ஒப்பற்ற தனித்தன்மை வாய்ந்த வேலாயுதத்தை ஏந்தியவன் முருகப்பெருமான்.

7. கங்கையின் மைந்தனும் திருப்பரங்குன்றமும்

அழகிய மேற்குத் திசையிலும், தென்திசையிலும் சிறந்து விளங்கும் ‘திருப்பரங்குன்றம்’ என்னும் உயர்ந்த மலையில் வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்பாலிப்பவன் முருகன். அவன் வானுலகின் சிறந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவளும், தூய்மையானவளுமான கங்கா தேவியின் அன்புச் சிறுவனாகிய (சரவணப் பொய்கையில் உதித்ததால்) கங்கேயன் ஆவான்.

8. வள்ளியம்மை முன் கைகுவித்துக் கும்பிட்ட காதல்

பரம்பொருளாக விளங்கும் அந்த முருகப்பெருமான், குறவர் குலத்தில் வளர்ந்த பொற்கொடி போன்ற வள்ளியம்மையின் மீது அளவற்ற காதல் கொண்டான். தினைப்புனத்தில் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்த அந்த வள்ளியிடம் தன் காதலை ஏற்றுக்கொள்மாறு வேண்டி, தனது சிவந்த திருக்கரங்களைக் குவித்து வணங்கி நின்ற எளியவனும், கருணைக்கடலுமான பெருமான் அவனே ஆவான்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் பாடல் உலக மனிதர்களிடம் கையேந்தும் இழிநிலையை நீக்கி, இறைவனின் திருவடியைப் பற்றும் உன்னத நிலையை விவரிக்கிறது. மனிதர்களைத் தாமரைக்கை, மேகம், தமிழ்ப் புரவலர் எனப் பொய்யாகப் புகழ்ந்து, பம்பரம் போல் அலைந்து மனம் புண்படும் வாழ்வை அருணகிரிநாதர் வெறுக்கிறார். மண்பாண்டம் போன்ற அழிந்துபோகும் இந்த உடலின் ஐம்புலன் ஆசைகளை அழித்து, தனது மனதை ஒரே கணத்தில் திருத்தித் திருவடித் தொண்டை அருளுமாறு முருகனை வேண்டுகிறார். பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளுக்கும் தொழில்களைக் கட்டளையிட்டவனும், தேவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கிய பரம்பொருளுமாகிய ஒப்பற்ற தனிவேலன் முருகன். அத்தகைய உயர்ந்த கங்கையின் மைந்தன், திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருப்பவனானாலும், தன் காதலி வள்ளியம்மையின் முன்னே தினைப்புனத்தில் கைகுவித்துக் கும்பிட்டு நின்ற அவனது எளிமையையும் காதலையும் இப்பாடல் மிக அழகாகச் சுருக்கிக் கூறுகிறது.

The Essence of Thiruppugazh 15 thadakkaippangkayam (thirupparangkundRam)

This song serves as a harsh critique of “Nara Sthuthi” (praising humans). Arunagirinathar mocks his own past habit of flattering wealthy people for money, comparing their stingy hands to lotuses. He contrasts this degrading behavior with the dignity of serving Lord Murugan, the Supreme Commander of the Universe who ultimately bows only to pure love.

1. The False Praise of the Wealthy

Arunagirinathar begins by exposing the hypocrisy of poets and beggars who flatter rich patrons. He says he used to tell worldly people (Ulagor), “Your broad hands are like red Lotuses (Thadakkai Pangayam); your charity is like the rain-bearing clouds (Kondal); you are the refuge for the cool Tamil language.” The poet regrets uttering these lies. He admits that he praised unworthy, stingy people with high metaphors just to get a few coins, debasing the divine gift of poetry.

2. Spinning Like a Top in Distress

The result of this sycophancy is mental agony. The poet describes the state of a man who begs: he goes to them, waits, gets rejected, and his heart is wounded (Ulathil Punpadum). He uses two powerful metaphors to describe his unstable mind: Bambaram (a spinning top) and Oosal (a swinging swing). Just as a top spins dizzily and a swing oscillates back and forth, the beggar’s mind is never at rest, constantly tossing between hope and disappointment.

3. The Fragility of the Body Vessel

Arunagirinathar reflects on the vessel he is trying to feed: the human body. He calls it a “Kadam” (Pot) and “Man Sadam” (Mud Vessel/Flesh). It is a “Thunjidum Kalam”—a vessel destined to break and die. He describes life as a “Panchaindriya Vazhvu”—a miserable existence driven only by the demands of the five senses. He questions the logic of suffering so much indignity just to maintain this perishable pot of mud.

4. The Plea for Instant Reformation

Realizing the futility of begging, the poet asks for a sudden, decisive intervention. He prays, “In a split second (Kanathil), please correct me (Thiruthi).” He does not want a slow change; he wants an immediate transformation of character. He asks to be accepted into the service (Thondu) of Murugan’s cool, anklet-adorned feet. This marks the transition from being a servant of rich men to being a servant of the Divine.

5. The Commander of the Trinity

In the second half, Arunagirinathar establishes Murugan’s supremacy to show who truly deserves praise. He states that Murugan is the one who assigns duties to the Trinity:

1. He orders Brahma (Pangayan) to Create.
2. He orders Shiva (Sankaran) to Destroy.

3. He orders Vishnu (Kanjaiman) to Protect. The phrase “Paniyaga Panithu” implies that Murugan is the Supreme Authority who commands these Great Gods to perform their respective jobs.

6. The Unique Vel and the Removal of Fear

Murugan is described as the one who removes the fear and ego of the Devas (Thambayan Thanithu). He holds the “Thani Vel”—the Unique, Matchless Spear. He is the possessor of the Supreme State (Param). This verse reinforces that while the Trinity performs the functional aspects of the universe, Murugan represents the Absolute Power that oversees them.

7. The Child of the Ganges

The song grounds this cosmic power in the temple of Thirupparankundram (Kudakku Thenparam Poruppu). Arunagirinathar addresses Murugan as “Gangaithan Siriyone”. This refers to his birth story where the spark of Shiva was carried by the River Ganga. He is the “Little One” or the “Son” of the Ganges clan. This highlights his purity and his cooling nature, contrasting with the heat of the poet’s suffering.

8. The God Who Bows to Love

The final verse contains the most beautiful and shocking imagery. The same Murugan, who commands Brahma, Vishnu, and Shiva, is described here as “bowing down.” The poet recalls how Murugan went to the millet field (Punam) to woo Valli (the Golden Creeper of the Kurava clan). There, the Supreme Lord folded his red hands (Senkaram Kuviththu) and worshipped her (Kumbidum). This signifies that while God commands the Universe with power, He surrenders to the devotee with humility and love.

Summary

“Thadakkaippangkayam” is a song of Dignity and Devotion. Arunagirinathar mocks the shameful act of praising ordinary humans, comparing their hands to lotuses just to fill one’s stomach. He realizes that this body is merely a “mud pot” spinning like a top in distress. The solution is to serve Lord Murugan. The song brilliantly contrasts Murugan’s two natures: He is the Supreme Commander who orders the Trinity to do their jobs, yet He is also the humble Lover who bows his hands in worship before Valli. The message is clear: Do not bow to rich men; bow to the Lord, for even the Lord bows to true Love.