திருப்புகழ் 206 எந்தத் திகையினும் (சுவாமிமலை)

Thiruppugazh 206 endhaththigaiyinum (swAmimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 205 இருவினை புனைந்து (சுவாமிமலை)      –      திருப்புகழ் 207 ஒருவரையும் ஒருவர் (சுவாமிமலை)

திருப்புகழ் 206 எந்தத் திகையினும்  (சுவாமிமலை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாத சுவாமிகள் சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானை வேண்டிப் பாடிய “எந்தத் திகையினும்” (பாடல் 206) என்ற இத்திருப்புகழ், பிறவித் துயரத்தை ஒழித்து, இறைவனின் திருநடனக் காட்சியையும் திருவடிப் பேற்றையும் பெறத் துடிக்கும் ஒரு பக்தனின் உன்னதமான நிலையை விவரிக்கிறது. இதன் ஆழ்ந்த விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளில் கீழே காணலாம்.

1. பிறவிச் சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை

எந்த திசையிலும், எந்த மலைகளிலும், கடல்களிலும், மண்ணுலகின் எந்தப் பகுதியிலும், பிரபஞ்சத்தின் உச்சி (முகடு) வரையிலும் உள்ள பலவிதமான உடல்களில் புகுந்து, இனிமேலும் பிறவிச் சுழற்சியில் உழல அடியேன் விரும்பவில்லை என்று அருணகிரிநாதர் கூறுகிறார். ஓயாத பிறவிகளால் ஏற்படும் சோர்வை நீக்கி, ஆன்மாவை நிலையான அமைதிக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் முதல் வேண்டுதல்.

2. திருவடியில் மலர் தூவி மனமுருகும் நிலை

இந்த மானிட உடலில் உயிர் இருக்கும் காலத்திலேயே, உனது தாமரை போன்ற பொன்னான திருவடிகளில் மணம் வீசும் மலர்களைத் தூவி வழிபட வேண்டும் என்று புலவர் விரும்புகிறார். என் சித்தமும் மனமும் உருகி, வேதங்கள் (சுருதி) சொல்லும் முறைப்படி உன்னைத் துதிக்க வேண்டும் என்ற பக்தியின் மேன்மையை “என் சித்தமும் மனமுருகி” என்ற வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

3. ஹரஹர சிவசிவ சரணம் – சரணாகதி

இறைவனைச் சந்திக்கும் போது “ஹர ஹர சிவ சிவ சரணம்” என்று ஓதி, தலைவணங்கிக் கும்பிட வேண்டும். உனது இரண்டு திருவடிகளும் அடியேனின் தலை மீது தங்க வேண்டும். அப்படி உன் பாதம் என் தலை மேல் படும்போது, உடல் சிலிர்த்து (புளகிதம்), கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் அருவியெனக் குதித்துப்பாய வேண்டும் என்று மெய்சிலிர்க்கும் அனுபவத்தை விவரிக்கிறார்.

4. தேவசேனை மற்றும் முருகனின் திருநடனம்

மின்னலைப் போன்ற இடையை உடைய தேவயானையின் அழகு ஒருபுறம் இருக்க, அவளுக்கு முன்னே நீ ஆடுகின்ற அந்தத் திருநடனக் காட்சியை அடியேன் காண வேண்டும். அழகு பொருந்திய அந்தச் சபையிலே, உனது திருநடனத்தைக் கண்டு என் உள்ளம் உருகி நிற்க, நீ மயில் மீது அமர்ந்து எனக்குக் காட்சி தர வர வேண்டும் என்று இறைவனின் திருவுருவ அழகில் திளைக்கிறார்.

5. பிரபஞ்சத்தை அதிரச் செய்யும் போர் முரசு

“தொந்தத் திகுகுட… டிமிடிமி” என்று தாள ஒலிகளுடன் முருகனின் போர்க்களக் காட்சி விவரிக்கப்படுகிறது. திசைகளும், மலைகளும், கடல்களும் அதிரும்படியாக வெற்றி முரசுகள் (பேரி) ஒலிக்கின்றன. வில்லின் ஓசையும், ஆபரணங்களின் கலகல என்ற ஒலியும் விண்ணை எட்டுகின்றன. தேவர்கள் மலர் தூவிப் புகழ, பிரம்மன் வேதங்களை ஓத, அசுரர்களை அழிக்கும் அந்தப் பேராற்றலை இங்கு காண்கிறோம்.

6. அசுரர்களை எமனிடம் அனுப்பிய மயிலேறும் வேல்

துன்பத்தையே தொழிலாகக் கொண்ட அசுரர்கள் அனைவரும் எமலோகம் (நமனுலகு) செல்லும்படி, தனது மயில் வாகனத்தில் ஏறிச் சென்று வேலாயுதத்தைச் செலுத்தியவன் முருகன். அசுரர்களின் தீய சக்தியை அடக்கி, உலகைக் காத்த அந்த வேல், நம் ஆன்மாவை வாட்டும் தீவினைகளையும் அழிக்கும் வல்லமை கொண்டது.

7. உமையவளின் அருமை இளையோன்

மணம் வீசும் சடைமுடி உடையவனும், கனல் போன்ற திருமேனியில் சாம்பலை (அடல்) அணிந்தவனுமான சிவபெருமானின் உயிர் போன்றவள் பார்வதி தேவி. மரகதப் பச்சை நிறமும் நறுமணமும் கொண்ட அந்த மலைமகளாகிய உமையவள் ஈன்றெடுத்த அருமை இளைய மகனே முருகன் என்று அவனது தெய்வீகக் குடும்பப் பின்னணியைப் புகழ்கிறார்.

8. திருமகளின் மருகனும் குருமலைத் தேவனும்

தாமரை மலரில் அமர்ந்திருக்கும் திருமகளின் (லட்சுமியின்) குலத்தில் பிறந்தவளும், கொடி போன்ற இடையை உடையவளுமான வள்ளி நாயகியைத் தழுவும் திருமாலின் மருமகனே! நறுமணம் வீசும் சோலைகள் நிறைந்த குருமலை (சுவாமிமலை) மீது வீற்றிருக்கும் தேவாதி தேவனே, பெருமாளே என்று முருகனைப் போற்றிச் சரணடைகிறார்.

சுருக்கம்

எந்தப் பிறவியிலும் இனி உழலாமல், இந்த உடலோடு இருக்கும் போதே முருகனின் திருவடிகளைத் தலைமேல் சூடி, ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்க வழிபட வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். போர்க்களத்தில் அசுரர்களை அழித்து எமனிடம் அனுப்பிய வெற்றியாளனும், சிவபார்வதியின் புதல்வனும், திருமாலின் மருகனுமாகிய சுவாமிமலை நாதன், தனது திருநடனக் காட்சியைக் காட்டி அடியேனை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சாரமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 206 endhaththigaiyinum  (swAmimalai)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh “Endhath Thigaiyinum” (Song 206), composed by Saint Arunagirinathar at Swamimalai. This hymn is a beautiful blend of rhythmic complexity, intense yearning for liberation, and a vivid description of the Lord’s divine dance.

1. Seeking Liberation from the Cycle of Birth

Arunagirinathar begins by expressing a profound weariness of the cycle of reincarnation. He observes that life exists everywhere—in every direction, on every mountain, in the depths of the oceans, on every floor of the earth, and even at the peak of the universe (the cosmic dome). He pleads with Lord Murugan that he should no longer have to wander through these various “chadalams” (physical bodies) and endure the suffering inherent in repeated births. He seeks a permanent end to this spiritual wandering.

2. Devotion While Life Still Lingers

The poet makes a specific request to worship the Lord while he is still in “indhach chadam” (this present body). He desires to offer fragrant flowers at the Lord’s lotus-like golden feet before life departs. He emphasizes that this worship should not be mechanical; his intellect (chitham) and heart (manam) must melt in devotion, following the sacred protocols and rhythms prescribed in the Vedas (Surudhi).

3. The Physical Experience of Surrender

The saint describes the visceral, physical reaction of a soul in total surrender. He imagines meeting the Lord and shouting the sacred names “Hara Hara, Siva Siva, Saraman” (Refuge!). He prays for the grace of having the Lord’s two feet placed upon his head. In this moment of divine contact, he describes his body hair standing on end (horripilation) and tears of ecstasy leaping and flowing from his eyes like a waterfall.

4. The Beauty of the Divine Dance

Arunagirinathar paints a sublime picture of Lord Murugan dancing. While the beauty of His consort, Deivayanai (the celestial maiden with a lightning-thin waist), is great, the poet is truly captivated by the beauty of the Lord’s feet as He performs His “Thirunadam” (Sacred Dance). He begs the Lord to appear before him in the “Santha Sabai” (the hall of beautiful rhythms) so that his soul may melt away in the sheer beauty of that divine movement.

5. The Thunderous Rhythms of Battle

The song is famous for its “Sandham” (rhythm) that mimics the sounds of battle drums: “Thondhath thiguguda thaguguda dimidimi.” The poet describes the cosmic vibration caused by the Lord’s march. The mountains, the oceans, and the eight directions tremble. The sounds of the “Beri” (large drums) and the “Salari” (cymbals) fill the air, while the bells on the Lord’s bow and ornaments jingle (“galagala galin”) as He moves to establish righteousness.

6. The Victory over Darkness

Amidst this rhythmic chaos, the Devas (celestials) shower flowers from the sky, and Lord Brahma (Ayan) chants the Vedas in praise. Lord Murugan, wielding his powerful Spear (Vel) and riding His majestic peacock, strikes fear into the hearts of the Asuras (demons). He sends these entities, who represent the personification of suffering and ego, to the world of Yama (the God of Death), thereby restoring peace and balance to the universe.

7. The Son of the Mountain Goddess

The poet traces Murugan’s divine lineage to emphasize His power. He is the “Ilaiyone” (the younger son) of Goddess Parvati (Uma). She is described as the emerald-hued daughter of the mountains and the very life-breath of Lord Shiva, who has matted hair smelling of fragrance and a body smeared with sacred ash. This highlights Murugan as the embodiment of both the supreme consciousness of Shiva and the creative energy (Shakti) of Parvati.

8. The Lord of the Fragrant Swamimalai

In the final lines, the poet addresses Murugan as the nephew of Lord Vishnu (Ari), who is the consort of Lakshmi (the Lady of the Lotus). He mentions Murugan’s love for Valli, the beautiful tribal maiden. Finally, he identifies the Lord as the presiding deity of “Gurumalai” (Swamimalai), a hill surrounded by fragrant groves. He is the “Perumal” (the Great One) who chose this sacred spot to reveal the highest truths to the world.

Summary

“Endhath Thigaiyinum” is a soul’s desperate cry for the vision of God. Arunagirinathar prays to be released from the exhaustion of infinite births across the universe. He yearns for a moment where, with a melting heart and tears of joy, he can feel the Lord’s feet upon his head. Contrasting the thunderous, rhythmic sounds of Murugan’s war against the demons with the delicate beauty of His divine dance, the poet seeks a personal encounter with the Lord. He concludes by praising the Lord of Swamimalai—the son of Shiva and Parvati and the nephew of Vishnu—who dwells amidst the fragrant groves of the sacred hill.