திருப்புகழ் 207 ஒருவரையும் ஒருவர் (சுவாமிமலை)

Thiruppugazh 207 oruvaraiyumoruvar (swAmimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 206 எந்தத் திகையினும் (சுவாமிமலை)      –      திருப்புகழ் 208 கடாவினிடை (சுவாமிமலை)

திருப்புகழ் 207 ஒருவரையும் ஒருவர்  (சுவாமிமலை) – விளக்கம்

சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானை வேண்டி அருணகிரிநாதர் பாடிய “ஒருவரையும் ஒருவர் அறியாமல்” (பாடல் 207) என்ற இத்திருப்புகழ், மனித வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்த்தி, பிறவிப் பிணியை அறுக்கும் ஞான உபதேசத்தை வேண்டி நிற்கும் அற்புதமான பாடலாகும். இதன் ஆழ்ந்த விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளில் கீழே காணலாம்.

1. வினைகளால் உழலும் துன்ப வாழ்வு

உலகில் ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் உண்மையாகப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே மனிதர்கள் சுற்றித் திரிகிறார்கள். முற்பிறவிகளில் செய்த நல்வினை, தீவினை ஆகிய இருவினைகளின் காரணமாக ஏற்படும் துன்பங்களோடு போராடி, மனம் நொந்து போகிறார்கள். நெருப்பு உலையில் இட்ட மெழுகு எப்படி உருகி அழிந்து போகுமோ, அதுபோலவே முன்செய்த தீவினைகளால் (வஞ்சனையால்) மனிதர்கள் வாடி வதங்கும் அவல நிலையையே பிறவிச் சுழற்சி தருகிறது என்று அருணகிரிநாதர் விளக்குகிறார்.

2. மரப்பாவையும் மின்னல் போன்ற வாழ்வும்

கயிற்றினால் ஆட்டப்படும் மரப்பாவை (பொம்மை) போல, மனிதர்களை அவர்களின் கர்ம வினைகள் ஆட்டிப் படைக்கின்றன. வானத்தில் தோன்றி உடனே மறையும் மின்னலைப் போல மனித வாழ்வு மிகவும் குறுகியது மற்றும் நிலையற்றது. இறுதியில் இந்த உடல் வெந்து சாம்பலாகப் போகும் என்பதை உணராமல் சிற்றின்பங்களில் வீழ்ந்து மனிதர்கள் ஓடி அலைகிறார்கள் என்பதை “அங்கம் வெந்திடுவேனை” என்ற வரிகள் மூலம் எடுத்துரைக்கிறார்.

3. மெய்ப்பொருள் உபதேசமும் மும்மலம் அழிதலும்

உடல் அழிந்து போவதற்கு முன்பாக, “உண்மையான பரம்பொருள் இதுதான்” என்று எனது இரு செவிகளிலும் நீ வந்து உபதேசம் செய்ய வேண்டும் என்று முருகனிடம் புலவர் வேண்டுகிறார். எனது பிறவிக்குக் காரணமாக அமைந்த கருவினைகளையும், ஆன்மாவை மூடியிருக்கும் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய கொடிய மும்மலங்களையும் நீறாக்கி (சாம்பலாக்கி), எனக்குக் குளிர்ந்த அருளைத் தர நீ நேரில் வரவேண்டும் என்று சரணடைகிறார்.

4. ஆறுமுகமும் மயில் வாகனமும் தரிசனம் தருதல்

என்னை ஆட்கொள்ள வரும்போது உனது திருக்காட்சி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை அருணகிரிநாதர் உருகிப் பாடுகிறார். கருணையைப் பொழியும் தாமரை போன்ற உனது ஆறு முகங்களும், மார்பில் அணிந்துள்ள மாலைகளும், தலையில் சூடியுள்ள மகுடங்களும் ஒளிர வேண்டும். உனது திருவடிகளில் உள்ள சிலம்புகள் ‘கலகல’ என ஒலிக்க, அழகிய மயில் மீது ஏறி வந்து அடியேனை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று யாசிக்கிறார்.

5. முப்புரம் எரித்த நடராஜரின் பெருமை

இங்கு முருகனின் தந்தையான சிவபெருமானின் சிறப்பைப் போற்றுகிறார். அசுரர்களின் மூன்று கோட்டைகளையும் (திரிபுரம்), மன்மதனின் உடலையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கியவன் ஈசன். இளமையான காளையை வாகனமாகக் கொண்டவன், நடராஜனாக ஆனந்த நடனமாடுபவன், எங்கும் நிறைந்த அருணாசல (திருவண்ணாமலை) சொரூபமாக நெருப்புப் பிழம்பாய் விளங்குபவன், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரம்பொருள் அந்தச் சிவபெருமானே ஆவான்.

6. சிவாயநம காரணனின் திருமகன்

“சிவாயநம, நமசிவாய” என்ற ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் முழுமுதற் காரணனாக விளங்குபவன் சிவபெருமான். அவன் தன்னிடம் சரணடையும் அடியார்களுக்கு அமுதத்தைப் போன்ற பேரருளைச் சுரந்து காக்கும் எந்தை (தந்தை) ஆவான். அந்த ஈசனின் திருமேனியில் பாதியைப் பகிர்ந்துகொண்டு மகிழும் அன்னை பார்வதி தேவி (தாய்) பெற்றெடுத்த அருமைப் புதல்வனே முருகப்பெருமான் என்று அவனது தெய்வீகப் பிறப்பைக் கொண்டாடுகிறார்.

7. பிரபஞ்சம் அதிர வரும் குமரகுரு

சேவல் கொடியுடனும், தனது மயில் வாகனத்துடனும் நீ புறப்பட்டு வரும்போது, மந்தர மலை உள்ளிட்ட உலகத்து மலைகளெல்லாம் அதிர்ந்து சுழலும். ஆயிரக்கணக்கான வேதங்களும் உன்னை “குமரகுருவே” என்று புகழ்ந்து பாடும். வலிமை மிக்க ஆதிசேஷனும் உனது மயில் வாகனத்தைக் (பாம்புகளைப் பிடிக்கும் மயில் என்பதால்) கண்டு அஞ்சும்படியாக உனது வீரஞ்செறிந்த வருகை அமையும்.

8. வள்ளியோடு மகிழும் சுவாமிமலைக் குருநாதன்

குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மையின் இடை துவளவும், அவளது பாதங்களில் உள்ள சிவந்த சிலம்புகள் ஒலிக்கவும் அவளோடு மகிழ்பவனே! இந்திரனின் மகளான தேவயானியோடு (சசிமகள்) ஒன்றிக் கலந்தவனே! உறுதியான குருமலை எனப்படும் சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் குருநாதனே, தேவாதி தேவனே எனக்கு ஞானத்தை வழங்கி அருள்வாயாக என்று பாடி நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

நிலையற்ற இந்த மனித வாழ்வில், வினைகளால் ஆட்டப்படும் மரப்பாவை போலவும், உலையில் இட்ட மெழுகு போலவும் துன்புறும் அடியேனுக்கு முருகப்பெருமான் நேரில் வந்து ஞான உபதேசம் செய்ய வேண்டும். ஆதி அந்தமில்லாத சிவபெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் புதல்வனாகத் தோன்றியவனே! வேதங்கள் போற்றும் குமரகுருவே! குறவள்ளி மற்றும் தேவயானியோடு சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் குருநாதனே, மயில் மீது அழகாக எழுந்தருளி என் மும்மலங்களை அழித்து என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 207 oruvaraiyumoruvar  (swAmimalai)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh “Oruvaraiyum Oruvar” (Song 207), composed by Saint Arunagirinathar at the sacred shrine of Swamimalai. The explanation is divided into eight thematic headings to clearly explore its philosophical depth and devotional beauty.

1. The Suffering of Meaningless Existence and Karma

In the opening lines, Arunagirinathar laments the tragic nature of human existence. He observes that people wander through life without forming true, meaningful connections or genuinely understanding one another. He highlights the intense suffering caused by the endless cycle of the twin karmas (good and bad deeds) and the inherent miseries of the material world. The poet compares this agonizing state of existence to wax melting away helplessly in a hot furnace, attributing this immense suffering to the accumulation of past misdeeds, deceit, and ignorance.

2. The Illusion of Life as a Puppet Show

Using a brilliant and striking metaphor, the saint compares human life to a wooden puppet performing on a brightly lit stage. Just as a puppet has no free will and is entirely manipulated by invisible strings, humans are controlled and forced to “dance” by their karmic destinies. He further describes this life as fleeting and transient as a sudden flash of lightning in the sky. He acknowledges the grim reality that eventually, this temporary physical body will meet its end and be burnt to ashes, urging the soul to seek a higher purpose before time runs out.

3. The Plea for Supreme Spiritual Instruction

Realizing the fleeting nature of life, the poet desperately begs the Lord for intervention before his mortal body perishes. He yearns for Lord Murugan to take pity on him, manifest physically, and whisper the ultimate, supreme truth (“Parama Porul”) directly into his ears. He prays that this divine initiation and grace will act as a fire, completely incinerating his deeply rooted karmas and the three spiritual impurities (ego, illusion, and action), ultimately replacing his lifelong suffering with the cool, comforting grace of the Divine.

4. The Majestic Vision of the Six-Faced Lord

Arunagirinathar vividly describes the beautiful vision of the Lord he wishes to behold at the moment of his salvation. He prays to see Lord Murugan’s six lotus-like faces overflowing with boundless compassion and mercy. He wants to witness the Lord adorned with sacred garlands and shining crowns, descending joyfully on His divine peacock vehicle. The poet specifically asks to hear the sweet, rhythmic jingling of the anklets (“gala gala”) on the Lord’s holy feet as He comes forward to claim, rule, and save his soul.

5. The Incomprehensible Glory of Lord Shiva

Transitioning from his personal plea, the hymn begins to glorify Lord Murugan by praising His divine lineage, starting with His father, Lord Shiva. Shiva is praised as the supreme destroyer who reduced both the three demonic flying cities (Tripura) and the physical body of Manmatha (the god of lust) to mere ashes with a single glance. He is celebrated as the cosmic dancer, Nataraja, who rides a youthful bull, and the infinite column of fire at Arunachala (Tiruvannamalai) whose beginning and end remain entirely incomprehensible to anyone.

6. The Divine Son of the Supreme Parents

Continuing the praise, the poet identifies Lord Shiva as the very root, cause, and essence of the ultimate sacred mantras, “Sivayanama” and “Namasivaya.” He is the benevolent Father who blesses souls with the nectar of divine wisdom and rules over all beings. Lord Murugan is celebrated here as the beloved, divine son born to the Supreme Mother, Goddess Parvati, who eternally rejoices in sharing the physical form of Lord Shiva (as Ardhanarishvara).

7. The Earth-Shaking Arrival of the Kumara Guru

The hymn vividly captures the sheer power and cosmic magnitude of Lord Murugan’s divine arrival. When He rides forth on His majestic peacock, holding His victorious rooster banner, the immense force of His movement causes Mount Mandara and all the great mountains of the earth to spin and tremble. As He moves, thousands of ancient Vedas chant His praises, honoring Him as “Kumara Guru” (the youthful supreme teacher). His arrival is so overwhelmingly powerful that even the mighty, thousand-headed cosmic serpent, Adiseshan, shrinks back in awe and fear.

8. The Supreme Lord of Swamimalai

In the final stanza, the poem beautifully contrasts Murugan’s terrifying cosmic power with His tender, intimate love for His devotees. The poet describes Him embracing Valli, the simple tribal hunter-girl, making her slender waist sway and the red anklets on her feet jingle sweetly. United with both Valli (representing earthly devotion) and Deivayanai (representing celestial purity), this Supreme Lord of the Devas resides eternally at the powerful and sacred hill of “Gurumalai” (Swamimalai), standing as the ultimate Guru ready to guide humanity.

Summary

Thiruppugazh 207 is a profound prayer that journeys from human despair to divine salvation. Arunagirinathar begins by comparing the human condition to wax melting in a furnace and a puppet controlled by the strings of karma, emphasizing the fleeting, lightning-like nature of life. To escape this suffering, he begs Lord Murugan to appear with His six compassionate faces and whisper the ultimate truth into his ears, thereby destroying his karmic impurities. The song then shifts to magnificent praise, honoring Murugan as the son of the supreme Lord Shiva (who burnt Tripura and Manmatha) and Goddess Parvati. It culminates in a grand visual of Murugan’s earth-shaking arrival on His peacock, hailed by the Vedas as the Supreme Teacher, who lovingly resides with His consorts Valli and Deivayanai at the sacred hill of Swamimalai.