திருப்புகழ் 229 மகர கேதனத்தன் (சுவாமிமலை)

Thiruppugazh 229 magarakEdhanaththan (swAmimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 228 பாதி மதிநதி (சுவாமிமலை)      –      திருப்புகழ் 230 மருவே செறித்த (சுவாமிமலை)

திருப்புகழ் 229 மகர கேதனத்தன்  (சுவாமிமலை) – விளக்கம்

சுவாமிமலையில் அருளப்பட்ட “மகர கேதனத்தன்” (பாடல் 229) என்ற திருப்புகழ் பாடலின் ஆழமான விளக்கங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

1. மன்மதனின் கரும்பு வில்லும் மையல் வலையும்

பாடலின் தொடக்கத்தில், மனிதர்களைச் சிற்றின்பத்தில் வீழ்த்தும் காமத்தின் ஆற்றலை அருணகிரிநாதர் விவரிக்கிறார். மகர மீனைத் தன் கொடியில் சின்னமாகக் கொண்டவனும், உடல் இல்லாதவனும் (அனங்கன்) ஆகிய மன்மதன், வண்டுகளை நாணாகக் கட்டிய தனது கரும்பு வில்லை வளைக்கிறான். கண்ணுக்குத் தெரியாத இந்த மன்மதனின் வில், மனிதர்களின் மனதைச் சலனப்படுத்தி, அவர்களை நல்வழியிலிருந்து திசைதிருப்பி, காம வலையில் வீழச் செய்யும் ஒரு மாயக் கருவியாகச் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தப் பகுதி விளக்குகிறது.

2. மடமாதர்களின் அம்பு போன்ற கண்கள்

மன்மதன் வளைக்கும் அந்த வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்புகள் எவை என்பதை கவிஞர் இங்கு கூறுகிறார். அழகிய பெண்களின் வசீகரிக்கும் கூர்மையான கண்களே மன்மதன் தொடுக்கும் வலிமையான அம்புகளாகும். இந்த அம்புகள் ஆடவர்களின் மனதை ஆழமாகத் துளைத்து, அவர்களை உலகியல் இன்பங்களிலேயே உழலும்படி செய்கின்றன. சிற்றின்பத்தில் நாட்டம் கொள்ளச் செய்யும் பெண்களின் பார்வைகள், மனிதனின் விவேகத்தை அழிக்கும் வலிமையான ஆயுதங்கள் என்று எச்சரிக்கிறார்.

3. இளமை நீங்கி முதுமை அடைதல்

சிற்றின்ப ஆசைகளில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனிதனுக்கு, காலம் எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகிறது என்பது தெரிவதில்லை. நறுமணம் பூசிய தலைமுடி முழுவதும் நரைத்து வெண்மையாகிவிடுகிறது. துள்ளித் திரிந்த இளமைப் பருவம் எங்கு சென்றது என்று தெரியாதபடி மறைந்துவிடுகிறது. நிலையானதாகக் கருதப்படும் மனித உடலின் இளமையும் அழகும் காலத்தின் சுழற்சியில் எவ்வளவு விரைவாகவும், தவிர்க்க முடியாத வகையிலும் அழிந்து போகின்றன என்ற வாழ்வியல் உண்மையை இந்த வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

4. உலகத்தாரால் இகழப்படும் அவலம்

முதுமை அடைந்து, உடல் தளர்ந்து, தலைமுடி வெளுத்த பின்பு, முன்பு எந்தப் பெண்களின் அழகில் மயங்கி ஒருவன் தன் வாழ்நாளை வீணடித்தானோ, அதே பெண்களால் அவன் இகழப்பட்டு ஒதுக்கப்படுவான். முதுமையின் காரணமாக ஏற்படும் இந்த அவமானகரமான நிலையை மனிதன் சந்திக்க நேரிடும். இவ்வாறு இளமையை வீணடித்து, முடிவில் மற்றவர்களால் ஏளனம் செய்யப்படும் இழிநிலை வருவதற்கு முன்பாகவே இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைய வேண்டும் என்ற ஆன்மாவின் தவிப்பை அருணகிரிநாதர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

5. பிறவி வேரை அறுத்து திருவடி வேண்டுதல்

நிலையற்ற சிற்றின்பத்தின் முடிவில் வரும் முதுமையையும், துன்பத்தையும் எண்ணிக் கலங்கும் கவிஞர், முருகப் பெருமானிடம் ஒரு நிரந்தரத் தீர்வை வேண்டுகிறார். “இடைவிடாமல் தொடர்ந்து வரும் இந்தப் பிறவிச் சுழற்சியின் ஆணிவேரை அறுத்து, எனக்கு என்றென்றும் இனிய உனது திருவடிகளைத் தந்தருளும் அந்த ஒப்பற்ற நன்னாள் என்று வருமோ?” என்று மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார். பிறப்பு-இறப்பு என்ற சக்கரத்தை உடைத்து, நிலையான முக்தியை அடைவதே வாழ்வின் இறுதி நோக்கம் என்பதை இது பறைசாற்றுகிறது.

6. உலகமும் மலைகளும் அதிரும் மயில் வாகனம்

பாடலின் பிற்பாதியில், இறைவனின் அளப்பரிய ஆற்றலும் வீரமும் போற்றப்படுகின்றன. ஏழு உலகங்களும், பூமியைத் தாங்கும் எட்டு மாமலைகளும் அதிரும்படியாகத் தனது மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி கம்பீரமாகச் செலுத்தி வரும் மாவீரன் முருகப் பெருமான் ஆவார். சிற்றின்ப மாயைகளை அழிக்கத் தவிக்கும் பக்தனுக்கு, முருகனின் இந்தப் பிரம்மாண்டமான தோற்றமும், அவனது மயில் வாகனத்தின் கம்பீரமும் பெரும் நம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் அளிக்கின்றன.

7. தேவர்களைக் காத்தருளிய இளையோன்

முருகப் பெருமானின் கருணையும் வீரமும் இணைந்து செயல்பட்ட விதம் இங்கு விளக்கப்படுகிறது. அதர்மத்தின் வடிவாக நின்ற அசுரர்களின் மாபெரும் சேனையை முற்றிலுமாக அழித்து, அவர்களைப் புறமுதுகிட்டு ஓடச் செய்தவன் முருகன். அதே வேளையில், அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்களுக்கு அவர்களின் இழந்த அரசையும், முழுமையான நல்வாழ்வையும் மீட்டுத் தந்தான். என்றும் குன்றாத இளமையுடன் (இளையோன்) திகழும் அந்தப் பெருமான், சரணடையும் பக்தர்களின் துன்பங்களையும் இவ்வாறே அழித்து நல்வாழ்வு தருவான் என்பது உறுதி.

8. சிவபெருமானுக்கு உபதேசித்த சுவாமிமலை நாதன்

இறுதியாக, முருகப் பெருமானின் ஞானத்தின் பெருமை பேசப்படுகிறது. குளிர்ந்த நிலவைச் சூடிய, அமுதம் போன்ற சடாமுடியைக் கொண்ட சிவபெருமான், ஒரு மாணவனைப் போலக் கேட்டு நிற்க, அந்தத் தந்தைக்கே பிரணவ மந்திரத்தின் (ஓம்) மெய்ப்பொருளை மிக விரைவாகவும், தெளிவாகவும் உபதேசித்த ஞானகுரு முருகப் பெருமான் ஆவார். இத்தகைய ஒப்பற்ற குருநாதராக முருகப் பெருமான் வீற்றிருக்கும் திருத்தலமே சுவாமிமலை ஆகும். அந்தச் சுவாமிமலைப் பெருமானே தமக்கு முக்தி அளிக்க வல்லவன் என்று கவிஞர் பாடி நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 229-ஆம் பாடல், உலகியல் ஆசைகளின் நிலையற்ற தன்மையையும், அதிலிருந்து விடுபட இறைவனைச் சரணடையும் மார்க்கத்தையும் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. பாடலின் முற்பாதியில், மன்மதனின் வில்லைப் போன்ற பெண்களின் பார்வையில் மயங்கி இளமையை வீணடிப்பதும், முடிவில் முடி நரைத்து முதுமை எய்தி மற்றவர்களால் இகழப்படுவதும் ஆகிய அவலநிலை விளக்கப்படுகிறது. இந்த இடைவிடாத பிறவித் துன்பத்தின் வேரை அறுத்து, முக்தி அளிக்கக் கோரி அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் சரணடைகிறார். பாடலின் பிற்பாதியில், ஏழு உலகங்களும் அதிர மயில் மீது வரும் வீரனாகவும், அசுரர்களை அழித்து தேவர்களைக் காத்த இளையோனாகவும் முருகனின் பெருமை போற்றப்படுகிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தந்தை சிவபெருமானுக்கே பிரணவ மந்திரத்தை உபதேசித்த ஞான குருவாகச் சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் அந்தப் பெருமானின் திருவடிகளே பிறவிப் பிணியை அறுக்கும் அருமருந்து என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 229 magarakEdhanaththan  (swAmimalai)

Here is a deep and comprehensive explanation of the profound Thiruppugazh verse “MagarakEdhanaththan” (Song 229), set in the sacred shrine of Swamimalai.

1. The Formless God of Love and His Bow

The poem begins by describing the powerful, invisible force of worldly temptation. Saint Arunagirinathar references Manmatha, the God of Love, who bears a flag adorned with a Makara (a mythical sea creature or fish). Though Manmatha was burned to ashes by Lord Shiva and rendered formless (“uruvilan”), his influence remains potent. He wields a metaphorical sugarcane bow, using a string made of buzzing, sweet-seeking bees. With this bow, he actively targets individuals who are trying to walk the righteous, spiritual path, aiming to distract them and pull them back into material desires.

2. The Piercing Glances of Enchanting Women

The poet then reveals what the actual arrows of Manmatha’s bow are in the human realm: the sharp, captivating eyes of beautiful women. These enchanting glances act as powerful, invisible arrows (“valiya sayaka kan”) that pierce the hearts of men. When a person is struck by these looks, their mind is thrown into turmoil. This vivid imagery illustrates how easily human intellect and spiritual focus can be compromised by physical attraction and the pursuit of fleeting sensory pleasures.

3. The Inevitable Fading of Youth and Worldly Ridicule

Following the intoxication of lust, the poem abruptly transitions to the harsh, unavoidable reality of time. Arunagirinathar warns that youth is highly temporary. The hair that was once dark and scented with fragrant oils will inevitably turn entirely white. Youthfulness will vanish as if it has run away to hide. When old age and physical frailty set in, the tragic irony is that the very same worldly companions and enchanting women who once desired the man will now mock, ignore, and despise him (“igazha”).

4. A Desperate Plea to Sever the Cycle of Rebirth

Realizing the humiliating and painful end to a life chased by material desires, the poet makes a profound spiritual plea. Having seen through the illusion of physical beauty and the tragedy of aging, he asks Lord Murugan a desperate question: “When will that one blessed day come?” He yearns for the day when the Lord will completely uproot and destroy the endless, uninterrupted cycle of birth and death (“idaividAthu eduththa piRavi”), and instead grant him the eternal, sweet refuge of His divine feet.

5. The Earth-Shaking Peacock Warrior

To justify his absolute surrender, the second half of the poem shifts to praising Lord Murugan’s cosmic might. The poet addresses Murugan as the supreme, valiant warrior who rides a magnificent peacock. The sheer power and majesty of this divine mount are so immense that as it marches, its footsteps cause all the seven worlds and the eight great directional mountains of the universe to violently shake and tremble. This represents the Lord’s absolute dominance over the material universe.

6. The Youthful Savior of the Celestials

Murugan’s martial prowess is not just for display; it is a force of divine protection. The poem glorifies Him as the eternally youthful Lord (“Ilaiyone”) who utterly decimated the massive, oppressive armies of the Asuras (demons). By destroying these forces of darkness and arrogance, Lord Murugan restored peace, prosperity, and their rightful eternal lives to the Devas (celestial beings). For the devotee, this guarantees that the Lord can easily destroy internal demons like lust and ego.

7. Lord Shiva as the Humble Seeker

Arunagirinathar then anchors this magnificent Lord to the specific holy geography of Swamimalai. In a beautiful role reversal, the poet describes Lord Shiva—the Supreme Deity adorned with brilliantly shining crescent moonlight on his nectar-like, matted hair—standing respectfully. Despite His own infinite greatness, Lord Shiva stands here not as the creator or destroyer of the universe, but with deep desire and eagerness to learn.

8. The Supreme Teacher of Swamimalai

In the concluding climax, the reason for Lord Shiva’s humble stance is revealed. Lord Murugan is praised as the ultimate Great Lord (“Perumal”) and the supreme Guru. When His father, Lord Shiva, humbly inquired, Murugan swiftly and graciously taught Him the ultimate spiritual wisdom—the sacred Pranava Mantra (“Om”). By seeking refuge in the Supreme Teacher of Swamimalai, who possesses wisdom so profound that even Lord Shiva became His student, the poet finds the ultimate cure for the ignorance and rebirth described at the beginning of the song.

Summary

Thiruppugazh 229 is a striking poetic contrast between the agonizing illusions of worldly life and the ultimate liberation offered by divine wisdom. In the first half, Saint Arunagirinathar illustrates how the formless God of Love uses the enchanting glances of women to trap men in lust. He warns of the tragic reality where youth inevitably fades, hair turns white, and the once-infatuated man is left humiliated and mocked by the very world he chased. Desperate to escape this endless cycle of birth and suffering, the poet surrenders to Lord Murugan. The second half glorifies Murugan as the cosmic peacock-warrior who shakes the universe, the savior of the gods, and most importantly, the Supreme Guru enshrined at Swamimalai who taught the ultimate spiritual truth to Lord Shiva Himself. The poem teaches that taking refuge in the true Guru is the only way to sever the root of worldly suffering.