திருப்புகழ் 395 ஆனை வரிக் கோடு (திருவருணை)

Thiruppugazh 395 AnaivarikkOdu (thiruvaruNai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 394 அழுதும் ஆவா (திருவருணை)      –      திருப்புகழ் 396 இடருக்கு இடர் (திருவருணை)

திருப்புகழ் 395 ஆனை வரிக் கோடு (திருவருணை) – விளக்கம்

திருவண்ணாமலைத் திருத்தலத்தில் அருணகிரிநாதரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட “ஆனை வரிக் கோடு” எனத் தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் (பாடல் 395), சிற்றின்பத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனித மனத்தின் இயல்பையும், அதிலிருந்து தப்பிக்க இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடையும் மார்க்கத்தையும் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. பாடலின் முற்பகுதி விலைமகளிரின் வலையையும், பிற்பகுதி முருகப்பெருமானின் மாபெரும் வீரத்தையும், கருணையையும் போற்றுகின்றன.

இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளின் கீழ் கீழே காணலாம்:

1. விலைமகளிரின் மாயத் தோற்றம்

யானையின் தந்தம் போன்ற கொங்கைகளை உடையவர்களாகவும், கவர்ச்சியான ஆடைகளை அணிந்து தங்கள் தேக அழகை வெளிப்படுத்தியும் மறைத்தும் ஆண்களை மயக்கும் இயல்புடையவர்களாக விலைமகளிர் இருக்கிறார்கள். மலர்களைச் சூடிய கூந்தலையுடைய அவர்கள், ஆடவர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகத் தங்களை விதவிதமாக அலங்கரித்துக் கொண்டு மாயத் தோற்றத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்று அருணகிரியார் உலகியல் மயக்கத்தை முதலில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

2. பொருளாசையும் பசப்பு வார்த்தைகளும்

அவர்கள் தங்கள் மார்பில் அணிந்திருக்கும் முத்து மாலைகள் ஆடும்படியாகவும் அசையும்படியாகவும் நின்று, ஆடவர்களிடம் இனிமையாகப் பேசி, போலிச் சிரிப்பை வெளிப்படுத்துவார்கள். அவர்களின் இந்தச் சிரிப்பிற்கும், இனிய வார்த்தைகளுக்கும் பின்னணியில் இருப்பது உண்மையான அன்பல்ல; ஆடவர்களின் கையில் இருக்கும் பொருளை (செல்வத்தை) எப்படியாவது அபகரிக்க வேண்டும் என்ற பேராசையே ஆகும். பணத்திற்காக எவரையும் மயக்கும் வல்லமை பெற்றவர்கள் அவர்கள்.

3. தூது விட்டுப் பொருள் பறிக்கும் தந்திரம்

இடைவிடாது பெய்யும் மழை போன்று, ஆடவர் மீது ஆசை மழையைப் பொழியும் கண்களை உடையவர்கள் அந்தப் பெண்கள். மயில் போன்ற சாயலைக் கொண்ட அவர்கள், நேரடியாகவோ அல்லது மற்றவர்களைத் தூது விட்டோ ஆண்களின் செல்வத்தை முழுவதுமாகப் பறித்து விடுவார்கள். மனிதர்களின் மன பலவீனத்தை தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, செல்வத்தைச் சுரண்டும் இவர்களின் தந்திரத்தை இந்தப் பகுதி தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.

4. நரகத்தில் தள்ளும் இழிநிலை

இத்தகைய விலைமகளிரின் வஞ்சகமான வலையில் சிக்கிக் கொண்டால், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முற்றிலுமாகச் சீரழிந்து விடும். அவர்களின் மாயையில் மயங்கித் திரிபவர்கள், இறுதியில் கொடிய ஏழு நரகங்களுக்கும் சென்று சேருவார்கள். இந்த ஊன் உடம்பு, காமத் தீயாலும் பாவங்களாலும் எரிந்து அழிந்து போகக்கூடிய ஒரு அற்பமான பொருள் என்பதை உணராமல் மனிதர்கள் அழிவை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள்.

5. ஞான ஒளியான திருவடிப் பேறு

காமத்தீயில் வெந்து, கொடிய நரகத்தில் விழவிருக்கும் இந்த உடலை உய்விக்க ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது. அது எம்பெருமானின் திருவடிகளைச் சரணடைவதே ஆகும். “முருகப்பெருமானே! பாவச் சேற்றில் உழலும் அடியேன், அந்த நரகத்தில் வீழ்ந்து அழியாதபடி, உனது பிரகாசமான, ஞான ஒளியை வீசும் திருவடிகளை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்” என்று நெஞ்சுருகி அருணகிரியார் பிரார்த்திக்கிறார்.

6. சூரபத்மனை அழித்த மாவீரம்

பாடலின் பிற்பாதியில் இறைவனின் வீரத்தைப் புகழத் தொடங்கும் அருணகிரியார், போர்க்களக் காட்சியைக் கண்முன் நிறுத்துகிறார். தானதன, தீதிமி என்ற தாளங்களுடன் பேரிகை முதலான போர்ப்பறைகள் முழங்க, கிரவுஞ்ச மலை, அலைகளை உடைய கடல், மற்றும் கொடிய சூரபத்மன் ஆகிய அனைத்தையும் வதம் செய்து அழித்த மாபெரும் வீரன் முருகப்பெருமான் என்று அவனது அளப்பரிய ஆற்றலைப் போற்றுகிறார்.

7. அம்பலவாணனின் அருமைப் புதல்வன்

முருகப்பெருமானின் பிறப்புச் சிறப்பைக் கூறும் அருணகிரியார், அவனது தந்தையான சிவபெருமானின் நடனக் கோலத்தை வர்ணிக்கிறார். தாளத்தின் கதிக்கு ஏற்ப, சோதி ஒளியை வீசும் தனது திருவடியைத் தூக்கி, அண்ட சராசரங்களும் ஆடும்படியாக ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் நடராஜப் பெருமானின் ஒப்பற்ற, ஈடு இணையற்ற ஒரே திருமகனாக அவதரித்தவன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

8. அருணாசலத்தின் கருணைப் பெருமான்

தேன் போன்ற இனிமையான கோவைப் பழம் போன்ற சிவந்த இதழ்களை உடைய குறமகள் வள்ளியம்மையின் மீது காதல் கொண்டு, நெஞ்சுருகி அவளுடன் இரண்டறக் கலந்தவன் முருகன். ஒளியை வீசும் கதிர்வேலைக் கையில் ஏந்திய அந்த மாவீரன், சிறந்த கோபுரங்களை உடைய திருவண்ணாமலையில் (சீர் அருணை) வீற்றிருந்து, வள்ளியம்மைக்கும் தேவர் மகளான தெய்வானைக்கும் தனது ஒப்பற்ற கருணையை வாரி வழங்கும் பெருமானாக விளங்குகிறான்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 395 (ஆனை வரிக் கோடு), உலக ஆசைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனத்திற்கு ஒரு சிறந்த எச்சரிக்கையாகவும், அதிலிருந்து விடுபடும் வழிகாட்டியாகவும் அமைந்துள்ளது. கவர்ச்சியான தோற்றம், போலிச் சிரிப்பு, வஞ்சக வார்த்தைகள் ஆகியவற்றால் ஆண்களை மயக்கிச் செல்வத்தைப் பறிக்கும் விலைமகளிரின் மாய வலையில் வீழ்ந்தால், அது கொடிய நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்லும் என அருணகிரியார் எச்சரிக்கிறார். இந்த அழிவிலிருந்து தன்னைக் காக்க, இறைவனின் ஒளிபொருந்திய திருவடிகளை வேண்டுகிறார். பேரிகைகள் அதிரச் சூரபத்மனையும் அவனது மாயைகளையும் அழித்த வீரனும், நடராஜப் பெருமானின் திருமகனும், வள்ளியின் மீது காதல் கொண்டவனுமாகிய முருகப்பெருமான், திருவண்ணாமலைக் கோபுரத்தில் வீற்றிருந்து தேவியர் இருவருக்கும் கருணை புரிவதைப் போற்றி இப்பாடல் இனிதே நிறைவடைகிறது.

The Essence of Thiruppugazh 395 AnaivarikkOdu (thiruvaruNai)

Thiruppugazh 395 (Anai varik kOdu), composed by the saint-poet Arunagirinathar at the sacred shrine of Thiruvannamalai, contrasts the destructive nature of worldly lust with the liberating power of divine grace. Like many of his compositions, the first half of the hymn serves as a stark warning about the spiritual ruin caused by chasing superficial desires, while the second half glorifies Lord Murugan’s cosmic lineage, His martial victories, and His tender compassion.

1. The Illusion of Physical Allure

Arunagirinathar begins by describing the captivating but deceptive physical beauty of courtesans. He illustrates women who adorn their hair with fragrant flowers and wear garments that strategically conceal and reveal their youthfulness. By focusing on these external adornments, the poet highlights how easily the human mind is distracted by superficial beauty, mistaking physical form for genuine substance and trapping itself in the illusion of lust.

2. The Trap of Feigned Affection

Beyond mere appearance, these women actively deploy charm to ensnare the minds of men. The saint describes how they wear swaying pearl necklaces that draw the eye, while speaking sweet words and offering dazzling smiles. However, this affection is entirely transactional. Their laughter and engaging conversations are carefully calculated tools designed to bewitch anyone who crosses their path, creating a false sense of intimacy.

3. The Ruthless Pursuit of Wealth

The true motive behind this captivating facade is the relentless extraction of wealth. Arunagirinathar compares their sharp, mesmerizing glances to a heavy, unceasing downpour of rain (sonai mazhai), and their demeanor to the striking beauty of a peacock. Using these charms, along with sending cunning messengers to negotiate on their behalf, they systematically strip infatuated men of all their material possessions, leaving them destitute.

4. The Agony of the Seven Hells

Having wasted a lifetime chasing these transactional pleasures, the soul faces severe spiritual consequences. The poet laments that falling victim to this deceit (thothakam) leads one directly to the “seven hells.” The physical body, once a vessel for seeking pleasure, is now described as burning in agony (azhal kayam). This represents the deep existential despair and karmic suffering that inevitably follow a life devoid of spiritual purpose.

5. A Desperate Plea for Radiant Grace

At the exact midpoint of the poem, Arunagirinathar shifts from despair to a desperate plea for salvation. Recognizing that human effort alone cannot overcome these deep-rooted karmic traps, he begs Lord Murugan for divine intervention. He asks the Lord to grant him the vision and sanctuary of His luminous, radiant feet (jothi oli patham). This divine inner light is the only force capable of piercing the darkness of ignorance and saving the soul from impending doom.

6. The Rhythmic Annihilation of Evil

To emphasize Murugan’s power to save, the saint praises His identity as the ultimate cosmic warrior. He vividly recreates the sounds of the battlefield, mimicking the thunderous beats of war drums playing the rhythms thana thana, thee thimi. Driven by this martial rhythm, Lord Murugan wielded His Vel to destroy the massive Krauncha mountain, churn the oceans, and annihilate the tyrannical demon Surapadman. Symbolically, this signifies Murugan’s ability to effortlessly shatter the devotee’s massive ego and internal demons.

7. The Son of the Cosmic Dancer

Arunagirinathar elevates Murugan by tracing His supreme lineage back to Lord Shiva. He describes Shiva in His majestic form as Nataraja, the cosmic dancer who lifts His radiant, lotus-like foot to the perfect rhythmic beats of creation and destruction. Lord Murugan is hailed as the unparalleled, unique son (oru seye) of this supreme cosmic dancer, inheriting all the infinite power, grace, and rhythm of the universe.

8. The Compassionate Lord of Thiruvannamalai

The poem concludes by softening the image of the fierce warrior into that of a tender, loving savior. Arunagirinathar sings of Murugan’s deep love for Valli—the tribal hunter girl with lips as sweet as honey and the kovai fruit—and His divine grace toward Deivayanai, the daughter of the heavens. Residing in the magnificent temple towers of Thiruvannamalai (Arunai), Murugan is praised as the compassionate Lord who extends His grace to all souls, from the humblest forest dweller to celestial beings.

Summary

Thiruppugazh 395 (Anai varik kOdu) is a profound journey from worldly entrapment to spiritual liberation. Arunagirinathar vividly warns against the deceptive charms of courtesans who use fake affection, swaying ornaments, and sweet words to strip men of their wealth, ultimately leading the soul toward the agony of the seven hells. To escape this spiritual ruin, he pleads for the illuminating grace of Lord Murugan’s holy feet. The hymn then glorifies Murugan’s supreme power, celebrating Him as the warrior who destroyed the demon Surapadman to the beat of war drums, the unique son of the cosmic dancer Shiva, and the compassionate deity of Thiruvannamalai who pours His boundless love upon His consorts Valli and Deivayanai.