திருப்புகழ் 462 திருடிகள் இணக்கி (சிதம்பரம்)

Thiruppugazh 462 thirudigaLiNakki (chidhambaram)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 461 தனத்தில் குங்குமத்தை (சிதம்பரம்)       –      திருப்புகழ் 463 கொந்தரம் குழல் (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 462 திருடிகள் இணக்கி (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய சிதம்பரம் திருப்புகழ் (பாடல் 462: “திருடிகள் இணக்கி”) மனித வாழ்வைச் சீரழிக்கும் விலைமாதர்களின் வஞ்சனைச் செயல்களையும், காம வலையின் ஆபத்துகளையும் மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறது. அதிலிருந்து விடுபட, சூரபத்மனை அழித்த வீரனும், சிவபெருமானின் திருமகனுமாகிய முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்ள வழிகாட்டுகிறது. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தைக் கீழே காணலாம்.

1. உழைப்பை உறிஞ்சும் வஞ்சகியர் வலை

ஆடவர்களிடம் ஆசை வார்த்தைகள் பேசி, அவர்களைத் தங்கள் வலையில் இணங்கச் செய்து, அவர்கள் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்த செல்வத்தை (சம்பளத்தை) ஈவு இரக்கமின்றிப் பறித்துக்கொள்ளும் திருடிகளாக விலைமாதர்கள் செயல்படுகிறார்கள். நடுநிலை தவறியவர்களாக, ஆடவர்களின் மனதை மயக்கி, அவர்களின் நற்பண்புகளை அழித்துச் சதிகள் பல செய்யும் கபடதாரிகளாக அவர்கள் விளங்குகிறார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் பாடலின் தொடக்கத்திலேயே மிக வன்மையாகப் பதிவு செய்கிறார்.

2. செருக்கும் வீண் சண்டைகளும்

இவர்கள் நல்லுரைகளைக் கேட்காத செவிடர்களைப் போல இருப்பார்கள். செல்வச் செருக்கினால் ஆணவம் கொண்டு, வீணாக ஆடவர்களிடம் சண்டையிடுவார்கள். நேரில் ஒருவிதமாகவும், பின்னால் புறம்பேசுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். உடல் அழகைக் காட்டி ஆடவர்களைத் தன்பால் அழைப்பதையே முழுநேரச் செயலாகக் கொண்ட இவர்களிடம் எந்தவொரு உண்மையான அன்பும் இருக்காது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

3. காம மயக்கமும் கணக்கிடும் மனமும்

காம ஆசையால் கண்கள் குருடானவர்கள் போல இவர்கள் நடந்துகொள்வார்கள். இவர்களின் சிரிப்பும், பேச்சும் வெறும் உதட்டளவில் மட்டுமே இருக்கும். ஆடவர்கள் கொடுக்கும் பணத்தைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்து, அதில் குறைவு இருந்தால் உடனடியாக முகம் மாறிச் சண்டையிடுவார்கள். தங்களை நாடி வருபவர்களைக் கட்டுப்படுத்த, மயக்க மருந்துகளையும் சூழ்ச்சிகளையும் கையாண்டு, தங்கள் கொடிய கண்களாலேயே அவர்களை வீழ்த்தும் தந்திரம் கொண்டவர்கள்.

4. மாய உறவைத் தவிர்க்கும் மன உறுதி

ஆடம்பரமான ஆடைகளை அணிந்து மினுக்குவதும், போலியாக நடனமாடி ஆடவர்களைத் தம் வசம் ஈர்ப்பதும் இவர்களின் வழக்கமாகும். பணத்துக்காக எந்தச் சண்டித்தனமும் செய்யத் தயங்காதவர்கள். குற்றங்கள் மட்டுமே முழுமையாக நிறைந்த இத்தகைய கணக்கில்லாத விலைமாதர்களின் உறவு எனக்கு இனியும் வேண்டுமா? என்ற கேள்வியின் மூலம், இந்த இழிவான மாய வலையிலிருந்து என்னை விடுவித்தருள வேண்டும் என முருகனிடம் அருணகிரிநாதர் முறையிடுகிறார்.

5. தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் நேர்ந்த பேரிடர்

உலகியல் மாயையின் கொடுமையைக் கூறிய அருணகிரிநாதர், அடுத்ததாகக் கந்தவேளின் பெருமையைப் பேசுகிறார். சிறந்த தவம் செய்யும் முனிவர்கள், உலகைப் படைக்கும் பிரம்மதேவன், மற்றும் தேவலோகத்தில் வாழும் தேவர்கள் ஆகியோரின் பதவிகளையும், உறைவிடங்களையும் பறித்து அவர்களைக் கலங்கடித்தவர்கள் அசுரர்கள். சூரபத்மன் முதலான அந்த அசுரர்களின் கொடுமையால் தர்மம் நிலைகுலைந்து தேவர்கள் அஞ்சி நடுங்கினார்கள்.

6. சூரனின் நால்வகைப் படையை அழித்த ஞான வேல்

தேவர்களைக் காக்க முருகப்பெருமான் போர்க்களம் புகுந்தான். சூரபத்மனின் படையில் இருந்த கொடிய யானைகள், வலிமையான சிங்கங்கள், பலவிதமான தேர்கள், மற்றும் அதிவேகக் குதிரைகள் ஆகிய நால்வகைப் படைகளும் பிளந்து அழியும்படி, தனது கூர்மையான வெற்றி வேலாயுதத்தைச் செலுத்தினான். முருகனின் வேல் அசுரர்களை அழித்தது மட்டுமன்றி, மனித மனத்தில் உள்ள காமம், குரோதம் போன்ற அசுர குணங்களையும் அழிக்க வல்லது.

7. மன்மதனை எரித்த முக்கண்ணனின் திருமகன்

முனிவர்களை அச்சுறுத்த வந்த யானை வடிவிலான கஜாசுரனைக் கொன்று அதன் தோலை உரித்து அணிந்தவர் சிவபெருமான்; தன் தவத்தைக் கலைக்க வந்த மன்மதனை (அங்கசன்) நெற்றிக் கண்ணால் எரித்தவர்; நான்முகனான பிரம்மனின் ஐந்தாவது தலையைக் கொய்து மாலையாக அணிந்தவர். இத்தகைய வீரச் செயல்களையும், எல்லையில்லா வல்லமையையும் கொண்ட சிவபெருமானின் திருவருளால் உதித்த ஒப்பற்ற திருமகனே முருகவேள் ஆவான்.

8. தில்லையில் தேவியருடன் அருளும் தம்பிரான்

தேவர்களின் துன்பத்தைத் துடைத்து, தேவேந்திரனின் மகளான தெய்வானைக்குத் தனது திருவருளை அளித்து மணந்துகொண்டான் முருகன். அதேபோல, தினைப்புனத்தில் வாழ்ந்த குறவர் குல மகளான வள்ளியம்மையின் தூய அன்புக்கும் கட்டுப்பட்டு அவளைத் தன் அருகில் வைத்து மகிழ்கிறான். இத்தகைய வீரமும், எளிமையும், கருணையும் கொண்ட முருகப்பெருமான், ஆடல்வல்லான் உறையும் அழகிய தில்லைத் திருச்சிற்றம்பலமாகிய சிதம்பரத்தில் எழுந்தருளி அடியார்களுக்குப் பேரின்ப முக்தியை அருளுகிறான்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், ஆடவர்களின் உழைப்பையும் செல்வத்தையும் திருடி, மாய வார்த்தைகளால் மயக்கி, பணத்துக்காக மட்டுமே உறவாடும் விலைமாதர்களின் இழிவான குணங்களை முதலில் கடுமையாக எச்சரிக்கிறது. இத்தகைய நோய்த் தரும் மாய உறவிலிருந்து விடுபட, முருகப்பெருமானின் திருவடிகளை நாட வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வழிகாட்டுகிறார். தேவர்களின் பதவியைப் பறித்த அசுரர்களின் யானை, குதிரை, தேர் முதலான நால்வகைப் படைகளையும் தன் வேல்கொண்டு அழித்த வீரனாகவும், மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானின் அருமைப்புதல்வனாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமான், வள்ளி-தெய்வானை சமேதராகத் தில்லைச் சிதம்பரத்தில் எழுந்தருளி அடியார்களைக் காத்தருளுகிறான் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 462 thirudigaLiNakki  (chidhambaram)

Here is a deep and detailed explanation of Saint Arunagirinathar’s Thiruppugazh 462, “ThirudigaL iNakki,” set in the sacred temple town of Chidambaram. This profound hymn acts as a stern warning against the destructive and deceptive nature of transactional lust, brilliantly contrasting it with the valor, divine lineage, and boundless grace of Lord Muruga.

1. The Thieves of Wealth and Virtue

Arunagirinathar begins the hymn with a striking and blunt metaphor, referring to courtesans as outright thieves (Thirudigal). He describes how they manufacture false intimacy and feign affection with the sole objective of snatching away a man’s hard-earned wages and wealth (champalam). They are master deceivers (Sathikarar) who strip a person not only of their material possessions but also of their moral center, leaving their victims bewildered and spiritually bankrupt.

2. Arrogance and a Deceitful Nature

The poet dives deeper into the deeply flawed character of these women. He describes them as being “deaf” (Sevidigal) to good counsel or spiritual wisdom. Intoxicated by their own pride and youth, they act with arrogance and are constantly instigating petty fights (Asadigal pinakkittum). Furthermore, they are two-faced—welcoming wealthy men with open arms while gossiping and speaking ill of them behind their backs (purampigal). Their entire existence is anchored in a shallow, materialistic pursuit.

3. Calculated Affection and Sensual Snares

The affection these women display is entirely superficial. Arunagirinathar notes that their smiles and romantic words are mere “lip service” (Uthadigal), lacking any genuine emotion. Behind their fake smiles, their minds are ruthlessly calculating a man’s financial worth. To maintain their grip on their victims, they employ intoxicating charms (maruthu) and use their cruel, seductive eyes to ensnare men, turning them into helpless slaves to their desires.

4. The Futility of Hollow Relationships

In the final verse concerning worldly illusions, the saint exposes the theatrical nature of this lifestyle. These women dress up in flashy clothes, adorn themselves with glittering jewelry, and perform fake, seductive dances to attract attention. Yet, beneath the glitter, they are incredibly stubborn (Sandigal) and completely devoid of good virtues. Recognizing this endless web of deceit, Arunagirinathar asks a rhetorical, awakening question: “Is a relationship with such countless, fundamentally flawed women truly worthwhile?”

5. The Plight of the Celestial Beings

The hymn then dramatically shifts from the mire of human lust to the grand cosmic struggle against evil. The poet describes a time when the universe was besieged by the Asuras (demons). The advancing demonic forces were so terrifying that the great sages (Irudiyar), Lord Brahma (Maraiyavan), and the celestial Devas (Imaiyavar) completely lost their exalted positions, their homes, and their peace of mind. The universe was thrown into chaos by the arrogance of these dark forces.

6. The Annihilation of the Demonic Forces

To restore cosmic order and protect the heavens, Lord Muruga steps onto the battlefield. The Asura army was formidable, consisting of massive war elephants, fierce lions, countless chariots, and incredibly swift horses. However, Muruga unleashed His divine, radiant Vel (Spear). The Vel pierced through the demonic ranks, completely shattering their weapons, tearing apart their beasts of war, and destroying the Asuras. This victory symbolizes the destruction of our own inner demons—lust, ego, and ignorance.

7. The Mighty Son of Lord Shiva

To elevate Lord Muruga’s supreme glory, Arunagirinathar praises His magnificent father, Lord Shiva. The poet recounts Shiva’s awe-inspiring cosmic feats: He flayed the terrifying elephant demon (Kari), burned Manmatha (the god of lust) to ashes with His third eye, destroyed the three flying demonic cities (Tripura) with a mere laugh, and plucked off the arrogant fifth head of Lord Brahma. Muruga is hailed as the divine son (Arul Kone) who inherits the absolute power and supreme grace of this mighty Lord Shiva.

8. The Lord of Chidambaram and His Consorts

The hymn concludes by beautifully softening Muruga’s fierce warrior image into one of supreme love and compassion. Having saved the Devas, He gracefully accepts the hand of Deivayanai, the celestial daughter of Indra. Equally, He showers immense love upon Valli, the humble daughter of the Kurava (hunter) tribe, keeping her joyously by His side. Flanked by His two consorts, this beautiful, graceful Lord enters and resides in the Thiruchitrambalam (the Golden Hall of Chidambaram), offering eternal sanctuary to all devoted souls.

Summary

Thiruppugazh 462 is a powerful spiritual wake-up call that journeys from the degradation of materialism to the liberation of divine grace. Arunagirinathar severely warns against the calculated traps of courtesans, who use fake affection, theatrical beauty, and manipulative charms to rob men of their wealth and virtues. Questioning the worth of such hollow, transactional relationships, the poet seeks refuge in Lord Muruga. He praises Muruga as the ultimate cosmic warrior whose Vel annihilated the massive armies of the Asuras to save the celestial beings. Highlighting Muruga as the divine son of the mighty Lord Shiva, the hymn concludes by celebrating Him as the loving Lord of both Valli and Deivayanai, who majestically resides in the Golden Hall of Chidambaram to bless His devotees.