Thiruppugazh 519 nakaittu urukki (kailaimalai)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 519 நகைத்து உருக்கி (கயிலைமலை) – திருப்புகழ் 520 பனியின் விந்துளி (கயிலைமலை)
பாடல்
தனத்த தனத்த தனத்த தனத்த
தனத்த தனத்த – தனதான
நகைத்து வுருக்கி விழித்து மிரட்டி
நடித்து விதத்தி – லதிமோகம்
நடத்து சமத்தி முகத்தை மினுக்கி
நலத்தி லணைத்து – மொழியாலுந்
திகைத்த வரத்தி லடுத்த பொருட்கை
திரட்டி யெடுத்து – வரவேசெய்
திருட்டு முலைப்பெண் மருட்டு வலைக்குள்
தெவிட்டு கலைக்குள் – விழுவேனோ
பகைத்த அரக்கர் சிரத்தை யறுத்து
படர்ச்சி கறுத்த – மயிலேறிப்
பணைத்த கரத்த குணத்த மணத்த
பதத்த கனத்த – தனமாதை
மிகைத்த புனத்தி லிருத்தி யணைத்து
வெளுத்த பொருப்பி – லுறைநாதா
விரித்த சடைக்கு ளொருத்தி யிருக்க
ம்ருகத்தை யெடுத்தொர் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனத்த தனத்த தனத்த தனத்த
தனத்த தனத்த – தனதான
நகைத்து உருக்கி விழித்து மிரட்டி
நடித்து விதத்தில் – அதி மோகம்
நடத்து(ம்) சமத்தி முகத்தை மினுக்கி
நலத்தில் அணைத்து – மொழியாலும்
கைத்த வரத்தில் அடுத்த பொருள் கை
திரட்டி எடுத்து – வரவே செய்
திருட்டு முலைப் பெண் மருட்டு வலைக்குள்
தெவிட்டு கலைக்குள் – விழுவேனோ
பகைத்த அரக்கர் சிரத்தை அறுத்து
படர்ச்சி கறுத்த – மயில் ஏறி
பணைத்த கரத்த குணத்த மணத்த
பதத்த கனத்த – தன மாதை
மிகைத்த புனத்தில் இருத்தி அணைத்து
வெளுத்த பொருப்பில் – உறை நாதா
விரித்த சடைக்குள் ஒருத்தி இருக்க
ம்ருகத்தை எடுத்தொர் – பெருமாளே.
English
nakaiththu vurukki vizhiththu miratti
nadiththu vithaththi – lathimOkam
nadaththu samaththi mukaththai minukki
nalaththi laNaiththu – mozhiyAlun
thikaiththa varaththi laduththa porutkai
thiratti yeduththu – varavEsey
thiruttu mulaippeN maruttu valaikkuL
thevittu kalaikkuL – vizhuvEnO
pakaiththa arakkar siraththai yaRuththu
padarcchi kaRuththa – mayilERip
paNaiththa karaththa kuNaththa maNaththa
pathaththa kanaththa – thanamAthai
mikaiththa punaththi liruththi yaNaiththu
veLuththa poruppi – luRainAthA
viriththa sadaikku Loruththi yirukka
mrukaththai yeduththor – perumALE.
English Easy Version
nakaiththu urukki vizhiththu miratti
nadiththu vithaththil – athi mOkam
nadaththu(m) samaththi mukaththai minukki
nalaththil aNaiththu – mozhiyAlum
thikaiththa varaththil aduththa poruL kai
thiratti eduththu – varavE sey
thiruttu mulaip peN maruttu valaikkuL
thevittu kalaikkuL – vizhuvEnO
pakaiththa arakkar siraththai aRuththu
padarcchi kaRuththa – mayil Eri
paNaiththa karaththa kuNaththa maNaththa
pathaththa kanaththa – thana mAthai
mikaiththa punaththil iruththi aNaiththu
veLuththa poruppil – uRai nAthA
viriththa sadaikkuL oruththi irukka
mrukaththai eduththor – perumALE.
திருப்புகழ் 519 நகைத்து உருக்கி (கயிலைமலை) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், கயிலைமலைத் தலத்திற்காகப் பாடப்பட்ட “நகைத்து வுருக்கி…” (திருப்புகழ் 519) என்ற இப்பாடல், விலைமகளிரின் மாய வலையில் சிக்கும் மனித மனத்தின் பலவீனத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட கயிலை நாதனான சிவபெருமானின் திருமகனாகிய முருகப்பெருமானின் திருவருளை வேண்டும் உன்னத நிலையையும் அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. இப்பாடலுக்கான ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. விலைமாதர்களின் பொய்ச் சிரிப்பும் மிரட்டலும்
இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், ஆடவர்களைத் தன்பால் ஈர்ப்பதற்காக விலைமகளிர் செய்யும் முதல் வஞ்சனையை அருணகிரிநாதர் குறிப்பிடுகிறார். அவர்கள் ஆடவர்களைக் கண்டவுடன் பொய்யாகப் புன்னகைத்து, அவர்களின் மனதை உருக்குவார்கள். அதே நேரம், தங்கள் வலையில் விழாதவர்களை அல்லது பொருள் தராதவர்களைத் தங்கள் கண்களை உருட்டி விழித்து மிரட்டும் தந்திரத்தையும் அவர்கள் கையாளுவார்கள் என்று அவர்களின் இரட்டை வேடத்தை விளக்குகிறார்.
2. காமத்தில் வீழ்த்தும் நடிப்புச் சாமர்த்தியம்
இந்த விலைமகளிர் வெறும் சிரிப்போடு நிற்பதில்லை; பலவிதமான முகபாவனைகளைச் செய்து நடிப்பதில் வல்லவர்கள். ஆடவர்களின் உள்ளத்தில் அளவற்ற காம மோகத்தை (அதிமோகம்) உருவாக்குவதற்காகவே தங்களை அழகுபடுத்திக் கொண்டு, முகத்திற்குப் பலவிதமான சாயங்களைப் பூசி மினுக்கிக் கொள்வார்கள். காம லீலைகளை நடத்துவதில் அவர்கள் மிகவும் சமர்த்தர்கள் (திறமைசாலிகள்) என்பதை இங்கு எச்சரிக்கிறார்.
3. மயக்கும் மொழிகளும் பொய்யான அரவணைப்பும்
ஆடவர்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர, அவர்கள் மிகவும் இனிமையான ஆசை வார்த்தைகளைப் பேசுவார்கள். எந்த ஆடவன் வந்தாலும், அவனிடம் உண்மையான அன்பு இருப்பது போலப் பொய்யாக நடித்து, நலமாகப் பேசி, அவனை இறுகத் தழுவி அரவணைப்பார்கள். இந்த மாய அரவணைப்பிலும், மயக்கும் மொழிகளிலும் சிக்கிய ஆடவன் தன் சுயநினைவை இழந்து திகைத்து நிற்பான்.
4. செல்வத்தை அபகரிக்கும் வஞ்சனை நெஞ்சம்
விலைமகளிரின் இந்த அன்பும் அரவணைப்பும் ஆடவனின் பணத்தை அபகரிப்பதற்காக மட்டுமே செய்யப்படுபவை. திகைத்து நிற்கும் ஆடவனிடம் உள்ள செல்வங்கள், அவன் கொண்டு வரும் விலைமதிப்பற்ற பொருட்கள் அனைத்தையும் தங்கள் கைகளால் ஒன்று திரட்டி முழுவதுமாகப் பறித்துக்கொள்வார்கள். பொருள் தீர்ந்தவுடன் அவனை வீதியில் வீசிவிட்டு அடுத்த ஆடவனைத் தேடிச் செல்லும் கொடிய வஞ்சனை கொண்டவர்கள் இந்தப் பொதுமகளிர்.
5. காம வலையில் வீழாமல் காக்க வேண்டுதல்
இவ்வாறு போலியான உடல் அழகைக் காட்டி, திருட்டுத்தனமான நெஞ்சத்தோடு ஆடவர்களை மருட்டி மயக்கும் விலைமாதர்களின் மாய வலைக்குள் நான் சிக்கிக் கொள்ளலாமா? தெவிட்டிப்போகும் அற்பமான சிற்றின்பக் கலைகளுக்குள் விழுந்து என் மனிதப் பிறவியை நான் வீணாக்கலாமா? என்று அருணகிரிநாதர் தன் மனக் குமுறலை வெளிப்படுத்தி, இத்தகைய துயரிலிருந்து தன்னைக் காத்தருளுமாறு முருகப் பெருமானிடம் வேண்டுகிறார்.
6. சூரசம்ஹாரமும் மயில் வாகனப் பெருமையும்
காம வலையிலிருந்து தன்னை விடுவிக்கும் முருகனின் ஆற்றலை விவரிக்கும் போது, அவனது மாபெரும் வீரத்தைப் பாடுகிறார். தேவர்களையும் நல்லவர்களையும் பகைத்துக் கொடுமைப்படுத்திய கொடிய அரக்கர்களான சூரபத்மன் முதலானவர்களின் தலைகளை அறுத்து வீழ்த்தியவன் முருகவேள். அவன், தன் தோகையைப் பரப்பிக் கொண்டு ஆடும் இருண்ட கருநிறம் கொண்ட அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி வரும் கம்பீரமான வீரன் ஆவான்.
7. வள்ளியம்மையின் மீது கொண்ட தெய்வீகக் காதல்
அசுரர்களை அழித்த போர் வீரனான முருகன், தன் அடியார்களின் அன்பிற்கு மிகவும் எளியவனாவான். திரண்ட கைகளையும், நற்குணங்களையும், நறுமணம் கமழும் மென்மையான பாதங்களையும், அழகான மார்பகங்களையும் கொண்ட குறத்திப் பெண்ணான வள்ளியம்மையின் தூய அன்பிற்கு அவன் கட்டுப்பட்டவன். தினை விளையும் தினைப்புனத்தில் அவளைச் சந்தித்து, அவளது காதலை ஏற்று அரவணைத்து அருள்புரிந்த கருணை நாயகன் முருகன் என்று புகழ்கிறார்.
8. கங்கை வார்சடையான் ஈசனின் திருமகனே
இறுதியாக, முருகப்பெருமான் வீற்றிருக்கும் தலமான கயிலைமலையின் சிறப்பைப் பாடுகிறார். பனி படர்ந்த வெண்மையான மலையான கயிலாய மலையில் (வெளுத்த பொருப்பு) உறையும் நாதனே! விரிந்த தன்னுடைய சடைமுடிக்குள் கங்கை என்னும் பெண்ணை மறைத்து வைத்திருப்பவரும், கையில் மான் குட்டியை (மிருகத்தை) ஏந்தியவருமான சிவபெருமானின் ஒப்பற்ற திருமகனே! விலைமாதர் வலையில் விழாமல் என்னைக் காத்தருள்வாயாக எனப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
சுருக்கம்: திருப்புகழ் 519-ஆம் பாடல், நிலையற்ற சிற்றின்பத்திற்கும் நிலையான திருவருளுக்கும் இடையேயான போராட்டத்தை விளக்குகிறது. பாடலின் முதல் பாதி, ஆடவர்களைப் பொய்யாகச் சிரித்தும், மிரட்டியும், இனிமையாகப் பேசியும் மயக்கி, அவர்களின் செல்வத்தை முழுவதுமாகப் பறித்துச் சீரழிக்கும் விலைமகளிரின் வஞ்சனை வலையை எச்சரிக்கிறது. இந்த மாய வலைக்குள் தான் விழுந்து அழியக் கூடாது என்று ஏங்கும் அருணகிரிநாதர், பாடலின் இரண்டாம் பாதியில் முருகனின் பெருமைகளைப் பாடிச் சரணடைகிறார். கொடிய அசுரர்களின் தலைகளை அறுத்த வீரமும், அழகிய மயில் வாகனத்தின் பெருமையும், தினைப்புனத்தில் வள்ளியம்மையை ஆட்கொண்ட கருணையும் இப்பாடலில் போற்றப்படுகின்றன. இறுதியில், கங்கையைச் சடையில் தாங்கியவரும், கையில் மான் ஏந்தியவருமான சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் வெண்ணிறக் கயிலை மலையில் உறையும் முருகப்பெருமானே தன் பிறவித் துயரைத் தீர்க்கும் பேரொளி எனப் பணிகிறார்.
The essence of Tiruppukal 519 nakaittu urukki (kailaimalai)
Here is a deep, step-by-step explanation of Thiruppugazh 519, translated and interpreted strictly in English. In this powerful hymn dedicated to the sacred Mount Kailash (Kayilaimalai), Saint Arunagirinathar sharply contrasts the deceptive, transactional nature of worldly lust with the glorious, heroic, and compassionate nature of Lord Murugan.
1. The Deceptive Smiles and Intimidating Glances
The hymn opens by exposing the psychological manipulation employed by courtesans to trap vulnerable minds. Arunagirinathar describes how these women use a calculated mix of expressions—first smiling sweetly to melt the hearts of men, and then using sharp, glaring looks to threaten or assert control over them. This emotional whiplash is a deliberate tactic designed to confuse the victim and make them entirely submissive to the illusion of physical attraction.
2. The Theatrical Illusion of Extreme Lust
Moving beyond mere facial expressions, the poet highlights the theatrical nature of worldly seduction. These women are described as master actresses who skillfully perform various roles to induce an intense, intoxicating lust (athi mogam) in the minds of men. By heavily adorning and polishing their faces with cosmetics, they create a flawless but entirely artificial facade. Arunagirinathar warns that this captivating beauty is nothing more than a well-rehearsed performance meant to blind the intellect.
3. Feigned Affection and Mesmerizing Words
The trap is further tightened through false intimacy. The poet explains how these women embrace men with feigned affection, making them feel uniquely loved and desired. They pair these physical embraces with sweet, mesmerizing words that completely bewilder the listener. The victim, caught in this web of sensory overload and honeyed speech, loses his power of discrimination and becomes a helpless captive to his own desires.
4. The Ruthless Extraction of Wealth
The ultimate goal of this elaborate seduction is revealed in its harsh reality: material exploitation. Once the man is completely stunned and mesmerized by their charms, the courtesans systematically extract every bit of wealth he has brought with him. Arunagirinathar portrays this act as a ruthless gathering of resources, stripping the man of his material possessions just as the illusion strips him of his spiritual dignity. The affection lasts only as long as the wealth does.
5. A Plea for Deliverance from the Sensual Trap
Realizing the nauseating and repetitive nature of this transactional lust, Arunagirinathar expresses a profound sense of spiritual dread. He refers to the women as deceitful thieves who cast a dark, illusionary net. He cries out to the Divine, asking, “Must I fall into this cloying, sickening art of worldly lust?” This heartfelt plea represents the awakening of the human soul, desperately seeking to escape the degrading cycle of temporary, fleshly desires in order to find eternal peace.
6. The Fierce Warrior on the Dark-Plumed Peacock
To break free from this worldly trap, the poet turns his focus to the immense power of Lord Murugan. He praises Murugan as the invincible cosmic warrior who severed the heads of the hostile and arrogant demons (led by Soorapadman) who terrorized the universe. Murugan is beautifully visualized riding His magnificent divine peacock, whose dark, expansive feathers spread out majestically. This image of martial glory symbolizes the Lord’s power to destroy the inner demons of ego, lust, and ignorance.
7. The Divine Romance in the Millet Fields
Contrasting His fierce warrior aspect, Murugan is also celebrated for His tender and accessible love. Arunagirinathar recalls the Lord’s divine romance with Valli, the pure-hearted hunter-princess. Valli is described as a woman of noble character, with beautiful plump arms, fragrant feet, and an enchanting form. Murugan left His celestial abode to seek her out in the expansive, overgrown millet fields, embracing her and accepting her pure devotion. This signifies that the Lord easily submits to true, innocent love, unlike the transactional love of the material world.
8. The Lord of the White Mountain and His Divine Lineage
In the concluding lines, Arunagirinathar anchors this grand vision at Mount Kailash, describing Murugan as the Lord who resides on the pristine “White Mountain” covered in snow. He then glorifies Murugan’s divine lineage by referencing His father, Lord Shiva. Shiva is depicted as the Supreme Ascetic who holds Goddess Ganga hidden within His spread, matted locks, and who carries a sacred deer in His hand. By addressing Murugan as the great son of this Supreme Lord, the poet confirms that taking refuge in Him is the ultimate path to spiritual salvation.
Summary
Thiruppugazh 519 is a profound spiritual poem that charts the soul’s journey from the darkness of worldly illusion to the light of divine grace. The first half serves as a stern warning against the superficial allure of courtesans, detailing how they use fake smiles, theatrical seduction, and sweet words to ruthlessly strip men of their wealth and spiritual dignity. Fearing this sickening trap of lust, Arunagirinathar passionately calls out for salvation. The second half of the poem answers this call by invoking the majestic glory of Lord Murugan. By praising His fierce victory over the demons, His dark-plumed peacock, His tender embrace of the tribal princess Valli, and His sacred connection to Lord Shiva of Mount Kailash, the poet assures us that the Lord’s divine grace is the only true refuge from the deceptive, fleeting pleasures of the material world.