Thiruppugazh 61 thaNthEnuNdE (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 60 தகரநறை (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 62 தண்டை அணி (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தா தந்தா தந்தா தந்தா
தந்தா தந்தத் – தனதான
தண்டே னுண்டே வண்டார் வஞ்சேர்
தண்டார் மஞ்சுக் – குழல்மானார்
தம்பா லன்பார் நெஞ்சே கொண்டே
சம்பா வஞ்சொற் – றடிநாயேன்
மண்டோ யந்தீ மென்கால் விண்டோய்
வண்கா யம்பொய்க் – குடில்வேறாய்
வன்கா னம்போ யண்டா முன்பே
வந்தே நின்பொற் – கழல்தாராய்
கொண்டா டும்பேர் கொண்டா டுஞ்சூர்
கொன்றாய் வென்றிக் – குமரேசா
கொங்கார் வண்டார் பண்பா டுஞ்சீர்
குன்றா மன்றற் – கிரியோனே
கண்டா கும்பா லுண்டா யண்டார்
கண்டா கந்தப் – புயவேளே
கந்தா மைந்தா ரந்தோள் மைந்தா
கந்தா செந்திற் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தா தந்தா தந்தா தந்தா
தந்தா தந்தத் – தனதான
தண் தேன் உண்டே வண்டு ஆர் வம் சேர்
தண் தார் மஞ்சுக் – குழல் மானார்
தம் பால் அன்பு ஆர் நெஞ்சே கொண்டே
சம்பா வஞ்சொற்று – அடி நாயேன்
மண் தோயம் தீ மென் கால் விண் தோய்
வண் காயம் பொய்க் – குடில் வேறாய்
வன் கானம் போய் அண்டா முன்பே
வந்தே நின் பொற் – கழல் தாராய்
கொண்டாடும் பேர் கொண்டாடும் சூர்
கொன்றாய் வென்றிக் – குமரேசா
கொங்கு ஆர் வண்டு ஆர் பண் பாடும் சீர்
குன்றா மன்றல் – கிரியோனே
கண்டு ஆகும் பால் உண்டாய் அண்டார்
கண்டா கந்தப் – புய வேளே
கந்தா மைந்து ஆர் அம் தோள் மைந்தா
கந்தா செந்தில் – பெருமாளே.
English
thanthā thanthā thanthā thanthā
thanthā thanthath – thanathāna
thaNdE nuNdE vaNdAr vanjEr
thaNdAr manjuk – kuzhalmAnAr
thmpAl anbAr nenjE koNdE
sambA vanchot – RadinAyEn
maNdO yanthee menkAl viNdOy
vaNkA yampoyk – kudilvERAy
vankA nampOy aNdA munbE
vandhE ninpoR – kazhalthArAy
koNdA dumpEr koNdA dumsUr
kondrAy vendrik – kumarEsA
kongAr vaNdAr paNpA dumseer
kundRA mandRaR – giriyOnE
kaNdA gumpA luNdA aNdAr
kaNdA kandhap – buyavELE
kandhA maindha ranthOL maindhA
kandhA sendhiR – perumALE.
English Easy Version
thanthā thanthā thanthā thanthā
thanthā thanthath – thanathāna
thaN thEn uNdE vaNdu Ar vanjam sEr
thaN thAr manju – kuzhal mAnAr
tham pAl anbu Ar nenjE koNdE
sampA vanjam sol – adi nAyEn
maN thOyam thee men kAl viN thOy
vaN kAyam poy – kudil vERAy
van kAnam pOy aNdA munbE
vanthE nin pon – kazhal thArAy
koNdu Adum pEr koNdu Adum sUr
konRAy venRi – kumarEsA
kongu Ar vaNdu Ar paN pAdum seer
kunRA manRal – giriyOnE
kaNdu Akum pAl uNdu aNdAr
kaNdA kantha – puya vELE
kanthA maintha aran thOL mainthA
kanthA senthil – perumALE
திருப்புகழ் 61 தண் தேனுண்டே (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “தண்டே னுண்டே வண்டார் வஞ்சேர்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனித உடல் பஞ்சபூதங்களால் ஆன ஒரு பொய்யான குடிசை என்பதையும், அது அழிந்து சுடுகாட்டை அடைவதற்கு முன்பாகவே இறைவனின் திருவடியைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நிலையாமைத் தத்துவத்தையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. திருச்செந்தூர் முருகனின் வீரத்தையும், அழகையும் போற்றும் இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. தேனுண்ணும் வண்டுகளும் மேகக் கூந்தலும்
குளிர்ந்த தேனை உண்பதற்காக வண்டுகள் வந்து மொய்க்கின்ற, அழகு பொருந்திய குளிர்ந்த மலர் மாலைகளைத் தங்கள் கூந்தலில் விலைமாதர்கள் சூடியிருப்பார்கள். கார்மேகத்தைப் போன்ற இருண்ட அழகிய கூந்தலையும், மானைப் போன்ற மருண்ட கண்களையும் உடையவர்கள் அந்தப் பெண்கள். அவர்களின் இந்த வெளித் தோற்றத்தைக் கண்டு ஆடவர்கள் எளிதில் மயங்கி விடுகின்றனர் என்று அருணகிரிநாதர் பாடலைத் தொடங்குகிறார்.
2. பொய்யான புகழ்மொழிகள் பேசும் நாயேன்
அத்தகைய பெண்களின் மீது அளவற்ற ஆசை கொண்டு, காம இச்சையினால் அவர்களிடம் உண்மையான அன்பு இருப்பதுபோலப் பொய்யாக நடிக்கும் நெஞ்சத்தை நான் பெற்றுள்ளேன். அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காகப் பலவிதமான சம்பாவனைச் சொற்களையும் (வீணான முகஸ்துதி வார்த்தைகள்), வஞ்சகமான மொழிகளையும் பேசித் திரியும் நாய் போன்ற கீழான குணமுடைய பாவியாக அடியேன் இருக்கின்றேன்.
3. ஐம்பூதங்களால் ஆன பொய்யான உடம்பு
இந்த மனித உடலானது மண், நீர் (தோயம்), நெருப்பு (தீ), மெல்லிய காற்று (கால்), மற்றும் ஆகாயம் (விண்) ஆகிய ஐந்து பூதங்களின் (பஞ்சபூதங்கள்) சேர்க்கையால் உருவானதாகும். இது எப்போது வேண்டுமானாலும் அழிந்துபோகக் கூடிய ஒரு பொய்யான குடிசையாகும் (பொய்க் குடில்). இந்த உடலின் நிலையாமையை உணராமல், இதனை நித்தியமானது என்று மனிதர்கள் நம்பி மாயையில் உழல்கிறார்கள்.
4. சுடுகாடு செல்லும் முன் திருவடி தரல்
பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்தப் பொய்யான உடம்பு ஒருநாள் தன் இயல்பிலிருந்து வேறுபட்டு, உயிரை விட்டுப் பிரிந்து, பயங்கரமான சுடுகாட்டினை (வன்கானம்) சென்றடையும். அப்படி மரணம் நிகழ்ந்து என் உடல் சுடுகாட்டைச் சென்றடைவதற்கு முன்பாகவே, நீ என் முன்னே நேரில் வந்து உனது பொன்னான திருவடிகளைத் (பொற்கழல்) தந்து என்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் உருகி வேண்டுகிறார்.
5. ஆணவம் கொண்டு ஆடிய சூரனை வென்றவன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் எல்லையில்லா வீரத்தைப் பேசுகிறது. தன்னைத் தானே கொண்டாடிக்கொண்டு, தனது வலிமையைப் பறைசாற்றி ஆணவத்தோடு போர்க்களத்தில் ஆட்டம் போட்ட கொடிய அசுரனான சூரபத்மனை அழித்து வீழ்த்தியவன் நீ. அவனது மாபெரும் படையைக் கொன்று குவித்த வெற்றி வீரனே! குமரேசப் பெருமானே!
6. வண்டுகள் பண் பாடும் நறுமண மலை
மகரந்தங்கள் நிறைந்துள்ள அழகிய மலர்களைத் தேடி வந்து, வண்டுகள் முரங்காரமிட்டு இனிமையான பண்ணைப் பாடுகின்ற சிறப்புகள் சற்றும் குறையாத திருப்பரங்குன்றம் முதலிய நறுமணம் கமழும் மலைகளில் (மன்றல் கிரி) வீற்றிருப்பவனே! அடியார்களின் உள்ளமாகிய மலையில் வீற்றிருந்து முக்தி அருளும் நாதனே!
7. கற்கண்டுப் பால் உண்ட கந்தவேள்
இனிமையான கற்கண்டு (கண்டு) கலந்த அமுதப் பாலினைப் பார்வதி தேவியிடமிருந்து உண்ட ஞானக் குழந்தையே! தேவர்களைத் துன்புறுத்திய பகைவர்களைக் (அண்டார்) கோபித்துக் கண்டித்துத் தண்டித்தவனே! நறுமணம் வீசும் கடம்ப மாலைகளை அணிந்த அழகிய புயங்களை (தோள்களை) உடைய கந்தவேளே!
8. செந்திலில் வீற்றிருக்கும் சிவகுமாரன்
கந்தப் பெருமானே! சிவபெருமானின் திருமகனே (மைந்தா)! அளப்பரிய வலிமை பொருந்திய அழகிய தோள்களை உடைய வீரனே! திருச்செந்தூர் என்னும் அலைவாய் நகரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! அடியேனுக்குத் துயரறுத்து உனது பொற்பாதங்களைத் தந்தருள்வாயாக என இப்பாடல் நிறைவு பெறுகிறது.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் நிலையாமையை உணர்த்தி, மரணம் வருவதற்கு முன்பாகவே இறைவனைச் சரணடைய வேண்டும் என்ற மெய்ஞ்ஞானத்தைப் போதிக்கிறது. தேனுண்ணும் வண்டுகள் மொய்க்கும் மலர் சூடிய, மேகக் கூந்தல் கொண்ட விலைமாதர்களின் மீது ஆசை கொண்டு, வீணான புகழ்மொழிகளைப் பேசித் திரியும் நாய் போன்ற தன் இழிநிலையை அருணகிரிநாதர் சாடுகிறார். மண், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்களால் ஆன இந்தப் பொய்யான உடம்பு சுடுகாட்டை அடைவதற்கு முன்பாகவே, முருகன் வந்து தன் பொற்பாதங்களைத் தர வேண்டும் என்று மன்றாடுகிறார். ஆணவம் கொண்டு ஆடிய சூரபத்மனைக் கொன்ற வெற்றி வீரனாகவும், வண்டுகள் பண் பாடும் நறுமண மலையில் உறைபவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். அன்னை பார்வதியிடம் கற்கண்டு கலந்த ஞானப்பால் உண்டவனும், பகைவரைக் தண்டித்தவனும், வலிமையான தோள்களை உடையவனுமான திருச்செந்தூர் முருகனின் திருவடியே முக்திக்கு ஒரே வழி என்பது இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 61 thaNthEnuNdE (thiruchchendhUr)
This song is a “Memento Mori”—a reminder of mortality. Arunagirinathar realizes that his body is merely a “False Hut” made of fragile elements. He feels the urgency of death approaching and begs Murugan to intervene and reveal His Holy Feet before the body is carried to the cremation ground.
1. The Bees Drunk on Honey
Arunagirinathar begins by painting a picture of sensory entrapment using a nature metaphor. He describes the hair of women as a dark cloud (Manju) adorned with flower garlands (Thar). In these flowers, bees (Vandu) are drinking cool honey (Than Then Unde) and buzzing around. This metaphor mirrors the human condition: just as the bees are intoxicated by the honey and trapped in the hair, the human mind is intoxicated by worldly pleasures and trapped in the allure of physical beauty (Kuzhal Manar – Deer-like women).
2. The Deceitful Words of the Dog
The poet turns his gaze inward and confesses his own hypocrisy. He admits that his heart is attached (Anbar Nenje Konde) to these worldly attractions. Because of this attachment, he behaves like a “Noyen” (Dog). He uses “Samba Vanchol”—which implies “Deceitful words spoken for gain” or flattery. Just as a dog wags its tail and barks to get scraps of food, the poet laments that he has spent his life speaking flattering lies to women and patrons to satisfy his base desires, rather than speaking the truth of God.
3. The False Hut of Elements
This is a profound philosophical verse. Arunagirinathar analyzes the human body and dismisses it as a “Poy Kudil”—a False Hut. It is not a permanent structure but a temporary shelter made of elemental forces: “Man” (Earth), “Thee” (Fire), “Kal” (Wind/Air), and “Vin” (Space/Ether). He realizes that this “Hut” is destined to break apart (Veray). By calling it a “Lie” (Poy), he emphasizes that while the body appears solid and real, its permanence is an illusion.
4. The Race Against the Cemetery
The poet expresses a sense of terrifying urgency. He knows that once the “False Hut” collapses, the soul must journey to the “Van Kanam”—the Harsh Forest (Cremation Ground or the unknown afterlife). He prays to Murugan: “Anda Munbe Vanthe” (Before I reach that state, come to me!). He pleads for the Lord to appear now, while he is still alive, and grant him the vision of His Golden Feet (Pon Kazhal). He wants to secure his liberation before the inevitable end arrives.
5. The Slayer of the Celebrated Demon
Arunagirinathar shifts focus to Murugan’s power to destroy “Great Illusions.” He refers to the demon Surapadman as “Kondadum Per”—one who was celebrated and held a great name among his kind. Yet, Murugan destroyed (Konray) this mighty figure. By invoking this victory, the poet implies that the “Celebrated Illusion” of the human body and the “Great Ego” are like Surapadman—they may seem powerful and famous, but Murugan has the power to destroy them instantly.
6. The Hill of Melodious Bees
The scene moves to the divine landscape. The poet describes the abode of Murugan (likely Thiruparankundram or the hills around Tiruchendur) as a “Seer Kundram”—a Hill of Wealth/Excellence. Here, the bees (Vandu) are not drunk on lust as in the first verse; instead, they are described as “Pan Padum”—Singing musical tunes. This represents the transformation of the soul: in the world, the soul buzzes with lust; in Murugan’s abode, the soul sings with devotion.
7. The Voice Sweeter than Candy
Arunagirinathar describes the sweetness of the Lord. He compares Murugan to “Kandu” (Sugar Candy) and “Pal” (Milk). He says the Lord is “Kandu Aakum”—He becomes the very essence of sweetness to His devotees. The poet addresses Him as “Kanda” (The One with the beautiful neck/Skanda) and “Buya Vele” (The Lord with the Spear and strong shoulders). This sweetness stands in stark contrast to the “Deceitful Words” mentioned earlier in the song.
8. The Strong-Shouldered Son
The song concludes with a cry of intimacy and surrender. The poet calls out “Maintha” (Son/Boy) twice, emphasizing Murugan’s eternal youth and his relationship as the Son of Shiva. He praises the Lord’s “Ran Thol”—Shoulders of War/Strength. Finally, he surrenders to the “Senthil Perumale”—the Great Lord who resides in Tiruchendur. The journey of the song ends not in the “Harsh Forest” of death, but in the safe sanctuary of Tiruchendur.
Summary
“Thanthenunde” is a song of Urgency. Arunagirinathar contrasts the “False Hut” of the human body (made of earth, fire, and wind) with the eternal reality of Lord Murugan. He admits to wasting his life speaking “deceitful words” like a dog to gain worldly pleasures. Realizing that the body will soon perish and be taken to the “Harsh Forest” of the cremation ground, he begs Murugan to come before that happens. He asks the Lord—whose voice is sweeter than milk and candy—to reveal His Golden Feet and save him.
Thiruppugal – திருப்புகழ்