திருப்புகழ் 71 நிதிக்குப் பிங்கலன் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 71 nidhikkuppingkalan (thiruchchendhUr)

திருப்புகழ் 71 நிதிக்குப் பிங்கலன் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் இயற்றியருளிய “நிதிக்குப் பிங்கலன்” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் பாடல், திருச்செந்தூர் தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டதாகும். வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகத் தகுதியில்லாத மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பாடி, தன்னை வருத்திக்கொள்ளும் நிலையை வெறுத்து, “உன் திருவடியைப் போற்றும் அறிவைத் தா” என்று முருகனிடம் வேண்டும் பாடல் இது.

1. பொய்யான புகழ்ச்சியும், வயிற்றுப் பசியும்

செல்வம் இல்லாத கஞ்சர்களைப் பார்த்து, “செல்வத்தில் நீ குபேரன் (பிங்கலன்); உயர்ந்த பதவியில் நீ இந்திரன்; அழகில் நீ முருகனுக்கு இணையானவன்” என்று பொய்யாகப் புகழ்கிறேன். இப்படி அற்ப மனிதர்களைத் தேடிச் செல்வதற்கு முக்கியக் காரணம் ‘பசி’. என் பெரும் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள, அந்த மனிதர்களே தஞ்சம் என்று கருதி, அவர்களிடம் அழுது புலம்பி, என் நெஞ்சத்தில் நாள்தோறும் துன்பப்படுகிறேன்.

2. உடல் அழிவும், வேண்டுகோளும்

அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காகப் புதிய புதிய சொற்களைக் கொண்டு கவிதைகளையும், பாடல்களையும் (புதுச் சொல் சங்கம்) பாடுகிறேன். இதனால் எனக்குத் துன்பமே (சங்கடம்) மிஞ்சுகிறது. இந்தப் பிழைப்பால் என் உடம்பு இளைத்து அழிகிறது. ஐம்புலன்களால் ஏற்படும் இந்த மனக் கலக்கத்தை (சஞ்சலம்) நீக்கி, உன்னுடைய திருவடிகளைச் சேர்வதற்கான அன்பை நீ எனக்குத் தந்து அருள வேண்டும். (மனிதர்களைப் புகழ்வதை விட்டுவிட்டு, உன்னைப் புகழும் அன்பைத் தா என்பது கருத்து).

3. சிவபெருமானுக்கு உபதேசம் செய்தவர்

முப்புரங்களையும் தனது சிரிப்பாலேயே எரித்து சாம்பலாக்கிய வல்லமை உடையவர் சிவபெருமான். அவர் வீரத்தோடு (மறத்தில்) சபையிலே (மன்றில்) நடனமாடுபவர். கையில் மழு ஆயுதத்தை ஏந்திய அந்த சங்கரருக்கே, வண்டுகள் மொய்க்கும் கடம்ப மாலையை அணிந்த நீ, செந்தமிழ்ச் சொற்களால் ஆன பிரணவ மந்திரத்தை உபதேசித்தாய். சிவனுக்கே குருவாக அமர்ந்து அருளிய பெருமை உனக்கு உண்டு.

4. செந்தூர் வளமும், வள்ளிக்கு அடங்கிய அன்பும்

அலைகள் கரையில் வந்து மோதி, செம்பொன்னைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் வளம் மிக்கது திருச்செந்தூர். இங்கே நீ வாழ்வாங்கு வாழ்கிறாய். அப்படிப்பட்ட நீ, குறவர் குலப் பொற்கொடி போன்ற வள்ளியை (குறப் பொற்கொம்பு) மணக்கச் சென்றபோது, தினைப்புனத்திலே அவள் முன்பாக உன்னுடைய சிவந்த கைகளைக் கூப்பி, “நீயே தஞ்சம்” என்று வணங்கினாய் (கும்பிடும் பெருமாளே).

சிறப்புப் பொருள்: இப்பாடலின் முரண் நயத்தைச் சுவைக்க வேண்டும்.

1. அருணகிரிநாதர் சொல்கிறார்: “நான் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அற்ப மனிதர்கள் காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறேன்.”
2. ஆனால் முருகப்பெருமானோ: “அன்புக்காகத் தன்னையே தந்து, வள்ளியின் காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறான்.” “பொருளுக்காக மனிதனை வணங்கும் இழிவை மாற்றி, அன்புக்காக இறைவனை வணங்கும் உயர்வை எனக்குத் தா,” என்பதே இப்பாடலின் உள்ளுறைப் பொருளாகும்.

சுருக்கம்

பசிப்பிணி தீர, கஞ்சர்களை ‘நீ குபேரன், இந்திரன்’ என்று புகழ்ந்து பாடி அழியும் என் புத்தியை மாற்ற வேண்டும். திரிபுரத்தை எரித்த சிவனுக்கே பாடம் சொன்ன குருவே! அலைகள் பொன் கொழிக்கும் திருச்செந்தூர் இறைவா! காதலால் வள்ளியின் முன் கைகூப்பி வணங்கியவனே! என் மனக்கலக்கத்தைப் போக்கி, உன் திருவடி மீது அன்பைத் தருவாயாக.”

The Essence of Thiruppugazh 71 nidhikkuppingkalan (thiruchchendhUr)

This song is a poignant critique of “Sycophancy” (flattering people for favors). Arunagirinathar contrasts the shameful act of bowing before rich men to fill one’s stomach with the glorious act of Lord Murugan bowing before His devotee (Valli) out of pure love.

1. The Lies of Flattery

Arunagirinathar begins by exposing the shameful lies poets tell to please wealthy patrons. To get money, they look at an ordinary rich man and say, “You are equal to Pingalan (Kubera, the Lord of Wealth) in riches.” They tell powerful men, “You are equal to Indra in status (Padham).” They tell handsome men, “You are equal to Kandhan (Murugan) in beauty/complexion.” The poet regrets that he has spent his time mentally constructing these false comparisons just to stroke the egos of mortals.

2. The Tyranny of Hunger

The poet identifies the root cause of this behavior: “Perum Pasi” (Great Hunger). He explains that the drive to satisfy this hunger forces a man to seek refuge (Thanjam) with unworthy people. He describes his state as crying aloud (Aratri) and keeping sorrow (Thunbam) locked within his heart every day. The physical need for food strips away human dignity, forcing the intellect to serve the stomach.

3. The Degradation of Poetry

Arunagirinathar laments the misuse of his literary talent. To express his misery and beg for help, he composes “Pudhu Sol” (New words) and poetry worthy of the “Sangam” (The ancient Tamil academies). He feels that using such high-quality language to describe his “Sankatam” (Difficulty/Misery) to ordinary humans is a waste. He states that he is destroying his body (Udambu Azhi) in this illusion (Mayum), using divine art for mundane survival.

4. The Cure for Sensory Agitation

The poet prays for a psychological cure. He asks Murugan to destroy (Kulaithu) the “Sanchalam” (Agitation/Wavering) that arises in the “Pulam” (Senses). The senses are constantly pulling the mind toward the world to satisfy hunger and lust. He asks for the grace to direct his love (Anbu) toward “Joining/Embracing Your Feet” (Un Padham Punarkkai). He seeks to replace the “Agitation of the Senses” with the “Stability of the Holy Feet.”

5. The Smile that Burnt Three Cities

The song shifts to the glory of Lord Shiva. Arunagirinathar describes the power of Murugan’s father. Shiva destroyed the strong Tripuram (Three Flying Cities of the Demons) not with weapons, but merely by smiling/laughing (Sirithu). He burnt them to ashes with a look. This Shiva is described as dancing in the “Mandram” (The Hall of Chidambaram or the Cremation Ground). This verse establishes the immense power of the lineage to which Murugan belongs.

6. The Teacher of the Axe-Wielder

Arunagirinathar presents Murugan as the Guru of Shiva. He describes Shiva as “Sankarar” who holds the “Mazhu” (Axe) in his hand. Despite holding such a powerful weapon and having the power to burn cities with a smile, Shiva went to Murugan to listen to the “Van Tamil Sol Sandham” (The beautiful rhythmic Tamil words/Wisdom). This refers to the Pranava Upadesa at Swamimalai, where Murugan taught the ultimate truth to his father.

7. The Excavating Waves of Tiruchendur

The poet provides a dynamic description of the landscape of Tiruchendur. He describes the ocean waves as “Kuthithu” (Jumping/Leaping). These energetic waves crash against the shore and “Kundru Idanthu” (Dig/Excavate the hillocks). In doing so, they wash up and sift (Kozhithu) “Sempon” (Red Gold/Gems). Murugan is addressed as the “Vazhvu” (Life/Prosperity) of this fertile and wealthy coastline.

• Symbolism: Just as the waves dig out gold from the earth, Murugan’s grace digs out the gold of wisdom from the devotee’s hard heart.

8. The God Who Bowed Down

The song concludes with a stunning contrast to the first verse. In verse 1, the poet bowed to rich men for money. Here, he describes Murugan bowing to Valli (Kura Pon Kombu – The Golden Creeper of the Kuravar tribe). Murugan stands in the millet field (Punathil), folds his red hands (Sen Karam Kuvithu), and worships (Kumbidum) her.

• The Lesson: The poet says, “I bowed to men for food, which is shameful. But You, the Supreme God, bowed to a hunter girl for Love. Teach me that kind of Love.”

Summary

“Nidhikkuppingkalan” is a song of Dignity and Devotion. Arunagirinathar begins by confessing the shame of being a sycophant—comparing greedy men to Kubera and Indra just to satisfy his hunger. He laments wasting his “Sangam-quality” poetry on unworthy mortals. To escape this humiliation, he meditates on the glory of Lord Shiva (who burnt cities with a smile) and Murugan (who taught Shiva). The song culminates in a beautiful paradox: The Supreme Lord, who lives in the gold-rich shores of Tiruchendur, humbly folds his hands and bows to his devotee Valli. The poet seeks to serve this humble Master rather than arrogant humans.

 

 

Thiruppugal – திருப்புகழ்