திருப்புகழ் 8 உனைத் தினம் (திருப்பரங்குன்றம்)

Thiruppugazh 8 unaithdhinam (thirupparangkundRam)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 7 அருக்கு மங்கையர் (திருப்பரங்குன்றம்)      –      திருப்புகழ் 9 கருவடைந்து (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தனத்த தந்தன தனதன தனதன
தனத்த தந்தன தனதன தனதன
தனத்த தந்தன தனதன தனதன – தனதான

உனைத்தி னந்தொழு திலனுன தியல்பினை
உரைத்தி லன்பல மலர்கொடுன் அடியிணை
உறப்ப ணிந்திலன் ஒருதவ மிலனுன – தருள்மாறா

உளத்து ளன்பினர் உறைவிடம் அறிகிலன்
விருப்பொ டுன்சிக ரமும்வலம் வருகிலன்
உவப்பொ டுன்புகழ் துதிசெய விழைகிலன் – மலைபோலே

கனைத்தெ ழும்பக டதுபிடர் மிசைவரு
கறுத்த வெஞ்சின மறலிதன் உழையினர்
கதித்த டர்ந்தெறி கயிறடு கதைகொடு – பொருபோதே

கலக்கு றுஞ்செயல் ஒழிவற அழிவுறு
கருத்து நைந்தல முறுபொழு தளவைகொள்
கணத்தில் என்பய மறமயில் முதுகினில் – வருவாயே

வினைத்த லந்தனில் அலகைகள் குதிகொள
விழுக்கு டைந்துமெய் உகுதசை கழுகுண
விரித்த குஞ்சியர் எனுமவு ணரைஅமர் – புரிவேலா

மிகுத்த பண்பயில் குயில்மொழி அழகிய
கொடிச்சி குங்கும முலைமுக டுழுநறை
விரைத்த சந்தன ம்ருகமத புயவரை – உடையோனே

தினத்தி னஞ்சதுர் மறைமுநி முறைகொடு
புனற்சொ ரிந்தலர் பொதியவி ணவரொடு
சினத்தை நிந்தனை செயுமுநி வரர்தொழ – மகிழ்வோனே

தெனத்தெ னந்தன எனவரி யளிநறை
தெவிட்ட அன்பொடு பருகுயர் பொழில்திகழ்
திருப் பரங்கிரி தனிலுறை சரவண – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்த தந்தன தனதன தனதன
தனத்த தந்தன தனதன தனதன
தனத்த தந்தன தனதன தனதன – தனதான

உனைத் தினம் தொழுது இலன் உனது இயல்பினை
உரைத்திலன் பல மலர் கொடு உன் அடி இணை
உறப் பணிந்திலன் ஒரு தவம் இலன் உனது – அருள் மாறா

உளத்து உள் அன்பினர் உறை இடம் அறிகிலன்
விருப்போடு உன் சிகரமும் வலம் வருகிலன்
உவப்போடு உன் புகழ் துதி செய விழைகிலன் – மலை போலே

கனைத்து எழும் பகடு அது பிடர் மிசை வரு
கறுத்த வெம் சின மறலி தன் உழையினர்
கதித்து அடர்ந்து எறி கயிறு அடு கதை கொடு – பொரு போதே

கலக்குறும் செயல் ஒழிவு அற அழிவு உறு
கருத்து நைந்து அலம் உறு பொழுது அளவை கொள்
கணத்தில் என் பயம் அற மயில் முதுகினில் – வருவாயே

வினைத் தலந்தனில் அலகைகள் குதி கொள
விழுக்கு உடைந்து மெய் உகு தசை கழுகு உண
விரித்த குஞ்சியர் எனும் அவுணரை அமர் – புரி வேலா

மிகுத்த பண் பயில் குயில் மொழி அழகிய
கொடிச்சி குங்கும முலை முகடு உழு நறை
விரைத்த சந்தன ம்ருகமத புய வரை – உடையோனே

தினம் தினம் சதுர் மறை முநி முறை கொடு
புனல் சொரிந்து அலர் பொதிய விண்ணவரொடு
சினத்தை நிந்தனை செயும் முனிவரர் தொழ – மகிழ்வோனே

தெனத் தெனந்தன என வரி அளி நறை
தெவிட்ட அன்பொடு பருகு உயர் பொழில் திகழ்
திருப்பரங்கிரி தனில் உறை சரவண – பெருமாளே.

English

thanaththa thanthana thanathana thanathana
thanaththa thanthana thanathana thanathana
thanaththa thanthana thanathana thanathana – thanathāna

unaiththi nanthozhu dhilanuna dhiyalbinai
uraiththi lanpala malarkodun adiyiNai
uRappa Nindhilan oruthava milanuna – dharuLmARA

uLaththu Lanbinar uRaividam aRigilan
viruppo dunsika ramumvalam varugilan
uvappo dunpugazh thudhiseya vizhaigilan – malaipOlE

kanaiththe zhumpaga dathupidar misaivaru
kaRuththa venchina maRalithan uzhaiyinar
kadhiththa darndheRi kayiRadu gadhaikodu – porupOdhE

kalakku Runseyal ozhivaRa azhivuRu
kaRuththu naindhala muRupozhy dhaLavaikoL
kaNaththil enbayam aRamayil mudhuginil – varuvAyE

vinaiththa lanthanil alagaigaL kudhikoLa
vizhukku daindhumey ugudhasai kazhuguNa
viriththa kunjiyar enumavu Naraiamar – purivElA

miguththa paNpayil kuyilmozhi azhagiya
kodichchi kungkuma mulaimuga duzhunaRai
viraiththa chandhana mrugamadha buyavarai – udaiyOnE

dhinaththi namchathur maRaimuni muRaikodu
punaRcho rinthalar podhiyavi Navarodu
chinaththai nindhanai seyumuni vararthozha – magizhvOnE

thenaththe nanthana enavari aLinaRai
thevitta anbodu paruguyar pozhilthigazh
thiruppa rangiri thaniluRai saravaNa – perumALE.

English Easy Version

thanaththa thanthana thanathana thanathana
thanaththa thanthana thanathana thanathana
thanaththa thanthana thanathana thanathana – thanathāna

unai thinam thozhudhilan unadhu iyalbinai
uraiththilan pala malar kodu un adi iNai
uRa paNindhilan oru thavam ilan unadhu – aruL mARA

uLaththu uL anbinar uRai vidam aRigilan
viruppodu un sigaramum valam varugilan
uvappodu un pugazh thudhi seya vizhaigilan – malai pOlE

kanaiththu ezhum pagadadhu pidar misai varu
kaRuththa vem sina maRalidhan uzhaiyinar
kadhiththu adarndhu eRi kayiRu adu gadhai kodu – poru pOdhE

kalakkuRum seyal ozhivu aRa azhivu uRu
karuththu naindhu alam uRu pozhudhu aLavai goL
kaNaththil en bayam aRa mayil mudhuginil – varuvAyE

vinai thalam thanil alagaigaL kudhi koLa
vizhukku udaindhu mey ugu thasai kazhugu uNa
viriththa kunjiyar enum avuNarai amar – puri vElA

miguththa paN payil kuyil mozhi azhagiya
kodichchi kunguma mulai mugadu uzhu naRai
viraiththa sandhana mrugamadha puya varai – udaiyOnE

dhinam thinam chadhur maRai muni muRai kodu
punal sorindhu alar podhiya viNavarodu
sinaththai nindhanai seyu munivarar thozha – magizhvOnE

thena thenam thana ena vari aLi naRai
thevitta anbodhu parugu uyar pozhil thigazh
thirup param giri thanil uRai saravaNa – perumALE

திருப்புகழ் 8 உனைத் தினம் (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “உனைத்தி னந்தொழு திலனுன தியல்பினை…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிக உருக்கமான பாடலாகும். இப்பாடலில், எவ்விதப் புண்ணியமும் செய்யாத அடியேனுக்கு மரணத் தருவாயில் மயில் மீது வந்து காட்சி தந்து அருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இறைவனிடம் மன்றாடுகிறார். இப்பாடலின் ஆழமான பொருளை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. நாளும் வணங்காத அடியேனின் குறைகள்

முருகப்பெருமானே! உன்னை நான் தினந்தோறும் பக்தியுடன் தொழுததில்லை; உனது அளவற்ற கருணைத் தன்மையையும் புகழையும் எடுத்து உரைத்ததில்லை. வாசனை மிகுந்த பல மலர்களைக் கொண்டு உனது இரண்டு திருவடிகளையும் நான் மனதாரப் பணிந்து அர்ச்சனை செய்ததில்லை. உன்னை அடைவதற்குத் தேவையான எந்தவொரு தவத்தையும் நான் செய்யவில்லை என்று அருணகிரிநாதர் தன் குறைகளை முதலில் பட்டியலிடுகிறார்.

2. அடியவர் இணக்கமும் வழிபாடும் இல்லாமை

உன் மீது மாறாத அன்பைக் கொண்டுள்ள மெய்யடியார்கள் வாழும் இடத்தை அறிந்து அவர்களைச் சென்று நான் தரிசித்ததில்லை. மிகுந்த விருப்பத்தோடு நீ வீற்றிருக்கும் மலைகளையோ, கோயிலின் சிகரங்களையோ நான் வலம் வந்ததில்லை. மிகுந்த உவகையோடு உனது திருப்புகழைப் பாட நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை எனத் தனது பக்திமின்மையை எண்ணி அவர் வருந்துகிறார்.

3. எமதருமனின் அச்சந்தரும் வருகை

இப்படிப்பட்ட பாவியான என் வாழ்நாள் முடியும் தருணத்தில், மலை போலப் பருத்துச் சத்தமிட்டு எழும் எருமை மாட்டின் பிடரியின் மீது ஏறிக்கொண்டு, கறுத்த நிறத்துடனும் கடும் கோபத்துடனும் எமதருமன் வருவான். அவனது கொடிய ஏவலாளர்கள் (தூதுவர்கள்) மிகவும் வேகமாக என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு, உயிரைப் பறிக்கும் பாசக்கயிற்றையும் கதாயுதத்தையும் கொண்டு என்னைத் தாக்க முற்படுவார்கள்.

4. மரணத் தறுவாயில் மயில் வாகனனின் அருட்காவல்

எமதூதர்கள் தாக்கும் அந்த மரண வேளையில், என் செயல்கள் எல்லாம் நிலைகுலைந்து போகும். சிந்தை அழிந்து, மனம் மிகவும் தளர்ந்து போய்த் துன்பத்தில் நான் உழலும் அந்த இறுதி நொடியில், என் மரண பயம் முழுமையாக நீங்கும்படி, நீ உனது அழகிய மயில் வாகனத்தின் முதுகின் மீது ஏறி என் கண்முன் வந்து என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் மிகவும் உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.

5. அசுரர்களை அழித்த வேற்படையின் வீரம்

போர்க்களத்தில் பேய்கள் மகிழ்ச்சியால் குதித்து நடனமாடவும், வெட்டுண்ட உடல்களிலிருந்து ஒழுகும் தசை மற்றும் கொழுப்பைக் கழுகுகள் உண்ணவும் காரணமானவன் முருகன். போர்க்களத்தில் தலைவிரி கோலமாக நின்ற கொடிய அசுரர்களை வேரறுத்து அழித்த வலிமை வாய்ந்த வேலாயுதத்தை ஏந்திய வீரன் நீயே ஆவாய் என்று முருகனின் வீரத்தைப் போற்றுகிறார்.

6. வள்ளியம்மையைத் தழுவிய சந்தனப் புயங்கள்

இனிய குயில் போன்ற மென்மையான குரலைக் கொண்டவளும், அழகிய கொடி போன்றவளுமான குறத்திப் பெண்ணாகிய வள்ளியம்மையை முருகன் அன்போடு தழுவினான். அவளது குங்குமம் அணிந்த மார்பில் பொருந்தி மகிழ்ந்ததால், நறுமணம் வீசும் சந்தனமும், கஸ்தூரியும் (மிருகமதம்) பூசப்பட்ட மலை போன்ற அகன்ற, வலிமையான தோள்களை உடையவன் நீ என்று முருகனின் காதலைப் புகழ்கிறார்.

7. தேவர்களும் முனிவர்களும் செய்யும் நித்திய வழிபாடு

தினந்தோறும் நான்கு வேதங்களையும் ஓதும் மாமுனிவர்கள், முறைப்படி தூய நீரைக் கொண்டு அபிஷேகம் செய்து, மலர்களைத் தூவி உன்னை வழிபடுகிறார்கள். அவர்களோடு விண்ணுலகத் தேவர்களும், கோபம் என்னும் தீய குணத்தை முழுமையாக ஒழித்த தபஸ்விகளும் உன்னை வணங்குகிறார்கள். இத்தகைய உயர்ந்தோரின் வழிபாட்டை ஏற்று மகிழும் முழுமுதற் கடவுள் நீயே.

8. சோலைகள் சூழ்ந்த திருப்பரங்குன்றத்துப் பெருமான்

வண்டுகள் ‘தெனத்தென’ என இன்னிசையோடு ரீங்காரமிட்டு, மலர்களில் உள்ள தேனை மிகுந்த அன்போடு தெவிட்டத் தெவிட்டப் பருகும் உயர்ந்த சோலைகள் நிறைந்து விளங்கும் திருத்தலம் திருப்பரங்குன்றம். அத்தகைய இயற்கை எழில் கொஞ்சும் திருப்பரங்குன்றம் என்னும் ஆறுபடை வீட்டில் வீற்றிருக்கும் சரவணப் பெருமானே! என் இறுதி காலத்தில் வந்து அருள்புரிவாயாக எனப் பணிகிறார்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் பாடல், மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும், மரண பயத்தையும், இறைவனின் பெருங்கருணையையும் மிக அழகாக உணர்த்துகிறது. பாடலின் முற்பகுதியில், இறைவனைத் தொழாமலும், அடியார்களைச் சேராமலும், தவங்கள் செய்யாமலும் வாழ்நாளை வீணடித்த தனது குறைகளை நினைத்து அருணகிரிநாதர் வருந்துகிறார். எமதருமனும் அவனது கொடிய தூதுவர்களும் கயிறும் கதாயுதமுமாக உயிரைப் பறிக்க வரும் அந்த அச்சந்தரும் மரண வேளையில், தன் பயத்தைப் போக்க முருகப்பெருமான் மயில் வாகனத்தில் வந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என மன்றாடுகிறார். பிற்பகுதியில், அசுரர்களை வேரோடு அழித்த முருகனின் வீரத்தையும், வள்ளியம்மையைத் தழுவிய அவனது அகன்ற தோள்களின் அழகையும், தேவர்களும் முனிவர்களும் நாளும் போற்றும் அவனது பெருமையையும் பாடுகிறார். வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் சோலைகள் சூழ்ந்த திருப்பரங்குன்றத்தில் உறைபவனான முருகப்பெருமானின் திருவருளே மரண பயத்தைப் போக்க வல்லது என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 8 unaithdhinam (thirupparangkundRam)

This song is one of the most moving “Prarthana” (Prayer) songs in the Thiruppugazh collection. It addresses a universal human fear: the fear of death. Arunagirinathar adopts the persona of a negligent devotee who has wasted his life without worshipping God, and now, facing the inevitable end, begs Murugan to appear at the final moment to save him from the clutches of the God of Death (Yama).

1. The Confession of Negligence

Arunagirinathar begins with a brutally honest confession. He admits to Lord Murugan, “I have not worshipped You daily (Unaithdhinam thozhuthilan). I have not spoken about Your divine nature to others. I have not offered fresh flowers to Your holy feet with determination.” The poet acknowledges that he lacks any accumulated penance (Thavam) or spiritual merit. This opening sets a tone of humility, recognizing that he has no “right” to demand grace based on his past actions, as he has drifted far from the Lord’s benevolence.

2. The Failure to Seek Holy Company

Continuing his confession, the poet laments that he did not even seek the company of true devotees. He says, “I do not know where the people with love in their hearts reside (Ulathul Anbinar).” He admits to being lazy in his physical worship as well—he failed to circumambulate (Valam Varugilan) the temple peak with desire. He had no interest in singing the Lord’s praises. Because of this negligence, he feels his sins and ignorance have piled up as high as a mountain (Malai Pole), blocking his spiritual view.

3. The Terrifying Arrival of Yama

The tone shifts from regret to fear as the poet visualizes the moment of death. He describes the arrival of Yama (The God of Death) riding on a bellowing buffalo (Kanaithu Ezhum Pagadu). Yama does not come alone; he is accompanied by his messengers who are dark, angry, and terrifying. They come armed with ropes (Pasa) to bind the soul and clubs (Gadhai) to attack. The imagery is vivid: the messengers approach with rage (Sina) to drag the soul away, representing the terrifying finality of a life lived without spiritual protection.

4. The Plea for the Final Moment

This is the heart of the song. Arunagirinathar asks, “When I am confused, trembling, and my consciousness is fading (Kalakku Rum Seyal), and when the messengers of death surround me to take my life—at that exact second (Kanathil), You must appear.” He specifically asks Murugan to come riding on the Peacock (Mayil) to banish his fear. The prayer is not necessarily to avoid death, but to have the fear of death removed by the vision of the Lord before the soul departs.

5. The Hero of the Grisly Battlefield

To remind himself of Murugan’s power to defeat death, the poet describes Murugan’s victory over the demons (Asuras). He depicts the battlefield where ghosts and ghouls (Alagaigal) jump in joy and vultures feast on the falling flesh of the enemies. In this chaotic war, Murugan wields the Vel (Spear) to destroy the illusionary demons. This suggests that if Murugan can conquer such terrifying demons, He can easily drive away the messengers of Yama.

6. The Fragrance of Divine Romance

The song shifts from the harshness of war to the sweetness of love. Arunagirinathar describes Murugan as the Lord of Valli (Kodichchi – the girl of the mountain creeper clan). He describes Valli’s voice as being as sweet as a Cuckoo’s (Kuyil Mozhi). He notes that Murugan’s broad shoulders bear the fragrance of sandalwood and musk (Kasthuri), which transferred to him during his embrace of Valli. This contrast shows that the same Lord who is terrifying to demons is infinitely tender to his devotees.

7. The Worship of the Sages

Arunagirinathar validates Murugan’s supremacy by describing who worships Him. He mentions that the Vedic scholars (Chathur Marai Muni) and celestial beings worship Murugan daily with water and flowers. Specifically, he mentions sages who have conquered their anger (Sinathai Nindhanai Seyum Munivar). These enlightened souls find joy (Magizhvone) in worshipping Murugan, indicating that He is the ultimate goal of all spiritual paths, distinct from the worldly fears described earlier.

8. The Sweetness of Thirupparankundram

The song concludes by grounding the prayer in the physical location of Thirupparankundram. The poet describes the fertile gardens surrounding the temple, where bees buzz with the sound “Thenath thena” as they drink honey until they are satiated (Thevitta). Just as the bees are drunk on honey, the poet implies that the Lord resides here to let devotees drink the nectar of His grace. He addresses Murugan as Saravana Perumale, the Lord who dwells in this sweet abode to save sinners like himself.

Summary

“Unaithdhinam” is a dramatic plea for Rescue at the Deathbed. Arunagirinathar vividly paints the picture of a man who realized too late that he wasted his life without devotion. Terrified by the vision of Yama (Death) and his buffalo, he cries out to Lord Murugan. He asks for a specific intervention: “When my mind is failing and death approaches, do not let me face it alone. Come on your Peacock, holding your Spear, and show me your form.” It assures every devotee that even if they have failed to worship daily, a sincere cry for help at the end will summon the Lord of Thirupparankundram.