திருப்புகழ் 12 காதடருங்கயல் (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன
தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன
தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன – தனதான

காதட ருங்கயல் கொண்டிசைந் தைம்பொறி
வாளிம யங்கம னம்பயந் தந்திருள்
கால்தர விந்துவி சும்பிலங் கும்பொழு – தொருகோடி

காய்கதி ரென்றொளிர் செஞ்சிலம் புங்கணை
யாழியு டன்கட கந்துலங் கும்படி
காமனெ டுஞ்சிலை கொண்டடர்ந் தும்பொரு – மயலாலே

வாதுபு ரிந்தவர் செங்கைதந் திங்கித
மாகந டந்தவர் பின்திரிந் துந்தன
மார்பில ழுந்தஅ ணைந்திடுந் துன்பம – துழலாதே

வாசமி குந்தக டம்பமென் கிண்கிணி
மாலைக ரங்கொளும் அன்பர்வந் தன்பொடு
வாழநி தம்புனை யும்பதந் தந்துன – தருள்தாராய்

போதிலு றைந்தருள் கின்றவன் செஞ்சிர
மீதுத டிந்துவி லங்கிடும் புங்கவ
போதவ ளஞ்சிவ சங்கரன் கொண்டிட – மொழிவோனே

பூகமு டன்திகழ் சங்கினங் கொண்டகி
ரீவம டந்தைபு ரந்தரன் தந்தருள்
பூவைக ருங்குற மின்கலந் தங்குப – னிருதோளா

தீதக மொன்றினர் வஞ்சகந் துஞ்சியி
டாதவர் சங்கரர் தந்ததென் பும்பல
சேர்நிரு தன்குலம் அஞ்சமுன் சென்றடு – திறலோனே

சீதள முந்தும ணந்தயங் கும்பொழில்
சூழ்தர விஞ்சைகள் வந்திறைஞ் சும்பதி
தேவர்ப ணிந்தெழு தென்பரங் குன்றுறை – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன
தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன
தானன தந்தன தந்தனந் தந்தன – தனதான

காது அடரும் கயல் கொண்டு இசைந்து ஐம்பொறி
வாளி மயங்க மனம் பயந்து அந்தி இருள்
கால் தர இந்து விசும்பு இலங்கும் பொழுது – ஒரு கோடி

காய் கதிர் என்று ஒளிர் செஞ் சிலம்பும் கணை
யாழியும் உடன் கடகம் துலங்கும்படி
காமன் நெடுஞ் சிலை கொண்டு அடர்ந்தும் பொரு – மயலாலே

வாது புரிந்தவர் செங் கை தந்து இங்கிதமாக
நடந்தவர் பின் திரிந்தும் தன
மார்பில் அழுந்த அணைந்திடும் துன்பம் அது – உழலாதே

வாசம் மிகுந்த கடம்பம் மென் கிண்கிணி
மாலை கரம் கொளும் அன்பர் வந்து அன்பொடு
வாழ நிதம் புனையும் பதம் தந்து உனது – அருள் தாராய்

போதில் உறைந்து அருள்கின்றவன் செஞ் சிரம்
மீது தடிந்து விலங்கிடும் புங்கவ
போத வளம் சிவ சங்கரன் கொண்டிட – மொழிவோனே

பூகமுடன் திகழ் சங்கு இனம் கொண்ட கி
ரீவ மடந்தை புரந்தரன் தந்து அருள்
பூவை கருங் குற மின் கலந்து அங்கு உறை – பன்னிரு தோளா

தீது அகம் ஒன்றினர் வஞ்சகம் துஞ்சியிடாதவர்
சங்கரர் தந்தது என்பும் பல
சேர் நிருதன் குலம் அஞ்ச முன் சென்று அடு – திறலோனே

சீதளம் முந்து மணம் தயங்கும் பொழில்
சூழ்தர விஞ்சையர் வந்து இறைஞ்சும் பதி
தேவர் பணிந்து எழு தென் பரங்குன்று உறை – பெருமாளே.

English

thānana thanthana thanthanan thanthana
thānana thanthana thanthanan thanthana
thānana thanthana thanthanan thanthana – thanathāna

kAthada rungayal koNdisain thaimpoRi
vALima yangama nampayan thanthiruL
kAlthara vinthuvi sumpilang kumpozhu – thorukOdi

kAykathi renRoLir semchilam pungaNai
yAzhiyu dankada kanthulang kumpadi
kAmane dunjilai koNdadarn thumporu – mayalAlE

vAthupu rinthavar sengaithan thingitha
mAkana danthavar pinthirin thunthana
mArpila zhunthaa Nainthidun thunpama – thuzhalAthE

vAsami kunthaka dampamen kiNkiNi
mAlaika rangoLum anparvan thanpodu
vAzhani thampunai yumpathan thanthuna – tharuLthArAy

pOthilu RaintharuL kinRavan senjira
meethutha dinthuvi langidum pungava
pOthava Lamsiva sankaran koNdida – mozhivOnE

pUkamu danthikazh sanginang koNdaki
reevama danthaipu rantharan thantharuL
pUvaika rumkuRa minkalan thangupa – niruthOLA

theethaka monRinar vanjakan thunjiyi
dAthavar sankarar thanthathen pumpala
sErniru thankulam anjamun chenRadu – thiRalOnE

seethaLa munthuma Nanthayang kumpozhil
cUzhthara vinjaikaL vanthiRain jumpathi
thEvarpa Ninthezhu thenparang kunRuRai – perumALE.

English Easy Version

thānana thanthana thanthanan thanthana
thānana thanthana thanthanan thanthana
thānana thanthana thanthanan thanthana – thanathāna

kAdhu adarum kayal kondu isaindhu aim poRi
vALi mayanga manam bayandhu andhu iruL
kAl thara indhu visumbu ilangum pozhudhu oru kOdi

kAy kadhir endru oLir sem silambum kaNai
yAzhiyudan kadagam thulangumbadi
kAman nedum silai kondu adarndhum poru mayalAlE

vAdhu purindhavar sem kai thandhu ingidham
Aga nadandhavar pin thirindhum thana
mArbil azhundha aNaindhidum thunbam adhu uzhalAdhE

vAsam migundha kadamba men kiNkiNi
mAlai karam koLum anbar vandhu anbodu
vAzha nidham punaiyum padham thandhu unadhu aruL thArAy

pOdhil uRaindhu aruLgindravan sem sira
meedhu thadindhu vilangidum pungava
bOdha vaLam siva sangaran kondida mozhivOnE

boogam udan thigazh sanginam konda
gireeva madandhai purandharan thandhu aruL
poovai karum kuRa min kalandhu angu pan iru thOLA

theedhu agam onRinar vanjagam thunji
idAdhavar sangarar thandha thenbum pala
sEr nirudhan kulam anja mun sendru adu thiRalOnE

seedhaLam mundhu maNam thayangum pozhil
soozh thara vinjaigaL vandhu iRainjum padhi
dhEvar paNindhu ezhu then param kundru uRai perumALE

திருப்புகழ் 12 காதடருங்கயல் (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “காதட ருங்கயல்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிகச் சிறந்த பாடலாகும். பாடலின் முற்பாதியில், பெண்களின் மையல் மற்றும் காம இச்சையில் சிக்கித் தவிக்கும் துயரத்தை விவரித்து, அதிலிருந்து விடுபட முருகனின் திருவடிகளை அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். பிற்பாதியில், பிரம்மனைச் சிறையிலிட்டது, சிவனுக்கு உபதேசித்தது, அசுரர்களை அழித்தது ஆகிய முருகனின் வீர தீரச் செயல்களைப் புகழ்கிறார். இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. காதளவு நீண்ட கண்களும் ஐம்பொறி மயக்கமும்

பெண்களின் கண்கள் காது வரை நீண்டிருக்கின்ற கயல் மீன்களைப் போலப் பிறழக்கூடியவை. அந்தப் பார்வையில் சிக்கியவுடன் மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி எனப்படும் ஐம்பொறிகளும் தங்கள் வசமிழந்து மயங்குகின்றன. அத்தகைய மையல் வலையில் சிக்கிய மனம், காம இச்சையால் பெரும் பயமும் நடுக்கமும் கொண்டு தவிக்கிறது.

2. இரவின் துயரமும் மன்மதனின் அம்புகளும்

காதலர்களாகப் பிரிந்து தவிப்பவர்களுக்கு, இருளைப் போக்க வானத்தில் தோன்றும் குளிர்ந்த சந்திரன் ஒரு கோடி சூரியன்கள் சேர்ந்து சுட்டெரிப்பதைப் போலக் கொடிய வெப்பத்தைத் தருவதாகத் தோன்றும். அச்சமயத்தில், ஒளிரும் செம்பொற் சிலம்புகள், மோதிரங்கள் மற்றும் கங்கணங்கள் அணிந்தவனான மன்மதன், தனது பெரிய கரும்பு வில்லைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு காம அம்புகளைத் தொடுத்துப் போர் செய்ய வருவான்.

3. சிற்றின்பத் துயரிலிருந்து விடுபட ஏக்கம்

இவ்வாறு மன்மதனின் காம மயக்கத்தால் அறிவை இழந்து, வீணான வாதங்கள் புரியும் பெண்களின் சிவந்த கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, இனிமையான ஆசை வார்த்தைகள் பேசி அவர்கள் பின்னாலேயே திரிந்து அலைகின்றனர் ஆடவர்கள். அப்பெண்களின் மார்பில் அழுந்தும்படித் தழுவி, அதிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கின்ற இந்த இழிவான சிற்றின்பத் துயரச் சுழலில் அடியேன் சிக்கி உழலாமல் இருக்க அருள் புரிய வேண்டும்.

4. அன்பர்கள் போற்றும் கடம்ப மாலையனின் திருவடி

நறுமணம் வீசும் கடம்ப மலர்களால் ஆன மாலையையும், மென்மையான ஒலியை எழுப்பும் கிண்கிணி என்னும் சிறு சதங்கையையும் அணிந்தவன் முருகப்பெருமான். உண்மையான அன்பர்கள் வந்து பக்தியோடு வாழ்த்தி வணங்கும்படி நித்தமும் அருள்பாலிக்கும் உனது அழகிய திருவடிகளை அடியேனுக்கும் தந்து, உனது பரிபூரணமான திருவருளை எனக்கு வழங்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் உருகி வேண்டுகிறார்.

5. பிரம்மனைத் தண்டித்துச் சிறையிலிட்ட மாவீரம்

தாமரை மலரின் மீது வீற்றிருக்கின்ற, படைப்புத் தொழிலைச் செய்யும் பிரம்மதேவன், பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை அறியாமல் இருந்தான். அவனது சிவந்த தலையின் மீது குட்டித் தண்டித்து, அவனைச் சிறையில் அடைத்த மாபெரும் ஆற்றல் கொண்டவன் முருகப்பெருமான் (புங்கவ).

6. சிவபெருமானுக்கு ஞான உபதேசம் செய்த குருநாதன்

பிரம்மனைச் சிறையிலிட்ட பின்பு, அந்தப் பிரணவ மந்திரத்தின் (ஓம்) உண்மையான தத்துவப் பொருளைத் தனது தந்தையாகிய சிவபெருமான் (சிவ சங்கரன்) கேட்டுத் தன் மனத்தில் கொள்ளும்படியாக அவருக்கு ஞான உபதேசம் செய்த குருநாதன் முருகப்பெருமான். ஈசனுக்கே பாடம் சொன்ன சுவாமிநாதன் அவன் என்பதை இங்கு அருணகிரிநாதர் நினைவு கூர்கிறார்.

7. வள்ளியையும் தெய்வானையையும் தழுவிய பன்னிரு தோள்கள்

பாக்கு மரத்தின் அழகுடன், சங்கு போன்ற அழகிய கழுத்தினைக் கொண்டவளும், தேவேந்திரன் வளர்த்த மகளுமாகிய தெய்வானை; மற்றும் பூவைப்போன்ற மென்மை கொண்டவளும், கரிய நிறத்திலான மின்னல் கொடி போன்றவளுமான குறத்திப் பெண் வள்ளியம்மை. ஆகிய இருவரையும் அன்போடு கலக்கின்ற வலிமை பொருந்திய பன்னிரு தோள்களை உடையவன் முருகவேள்.

8. அசுரர்களை அழித்த திருப்பரங்குன்றத்துப் பெருமான்

உள்ளத்தில் தீய எண்ணங்களை மட்டுமே கொண்டவர்களும், வஞ்சனை பொருந்தியவர்களும், சிவபெருமான் அளித்த வரங்களாலும் அழியாதவர்களுமான அசுரர்களின் குலம் முற்றிலுமாக அழிந்து போகும்படி, அவர்கள் முன்களத்தில் சென்று போரிட்டு வென்றவன் முருகன். குளிர்ந்த காற்றும், நறுமணமும் வீசும் சோலைகள் சூழ்ந்த திருப்பரங்குன்றத்தில், தேவர்களும் வித்யாதரர்களும் வந்து வணங்கும்படி வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! எனக்கு அருள்புரிவாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் பாடல், சிற்றின்ப மயக்கத்தை ஒழித்து இறைவனின் திருவடியைப் பற்றும் உன்னத நிலையை விவரிக்கிறது. மீன் போன்ற கண்களை உடைய பெண்களின் வலையில் சிக்கி, மன்மதனின் அம்புகளால் துன்புற்று, காம மாயையில் உழலும் கீழான நிலையை விட்டு விலக அருணகிரிநாதர் விரும்புகிறார். உண்மையான அடியவர்கள் போற்றும் முருகனின் கிண்கிணி அணிந்த திருவடிகளை அவர் சரணடைகிறார். பிரம்மனைச் சிறையிலிட்டதும், சிவபெருமானுக்குப் பிரணவப் பொருளை உபதேசித்ததும், தெய்வானை மற்றும் வள்ளியைத் தன் பன்னிரு தோள்களால் தழுவியதும், வஞ்சகர்களான கொடிய அசுரர்களைப் போர்க்களத்தில் அழித்ததும் ஆகிய முருகப்பெருமானின் வீரதீரச் செயல்கள் மற்றும் ஞானச் சிறப்புகள் இப்பாடலில் அழகாகப் போற்றப்பட்டுள்ளன. குளிர்ந்த சோலைகள் சூழ்ந்ததும், தேவர்கள் நித்தமும் வணங்குவதுமான திருப்பரங்குன்றத்தில் உறையும் முருகனின் திருவருளே மனிதனை மாயையிலிருந்து காக்க வல்லது என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 12 kAdhadarungkayal (thirupparangkundRam)

This song is a dramatic journey from the turbulence of worldly desires to the peace of divine knowledge. Arunagirinathar vividly contrasts the “heat” of lust—which confuses the senses—with the “coolness” of Thirupparankundram and Murugan’s grace.

1. The Eyes Like Warring Fish

Arunagirinathar begins with a classic poetic metaphor to describe the dangerous beauty of women’s eyes. He calls them “Kaathadarum Kayal”—carp fish that are so long and restless that they seem to leap and fight with the ears (Kaathu). This implies that the eyes are constantly moving and aggressively capturing attention. These eyes confuse the Five Senses (Aimpori), creating a state of delusion (Mayakkam) where the soul loses its clarity and falls into the darkness of ignorance (Irul).

2. The Assault of the God of Love

The poet describes the psychological attack of Lust using the imagery of Manmatha (Cupid/Kama). He describes the “burning rays” (Kay Kathir) of passion. The jewelry worn by women—the red anklets (Sem Silambu) and armlets (Kadagam)—flash like lightning, dazzling the mind. Amidst this, Cupid wields his long sugarcane bow (Nedun Silai) and fights a war against the poor soul. The poet confesses that he is battling this “Mayal” (Delusion) where beauty acts as a weapon of destruction.

3. The Misery of Mercenary Love

Arunagirinathar portrays the degrading nature of lustful pursuits. He describes men who argue and bargain (Vaathu Purinthavar) with women for their favor, giving them wealth (Sem Kai Thanthu). These men wander aimlessly behind such women (Pin Thirinthu), losing their dignity. The result is not happiness, but deep sorrow (Thunbam) that presses upon the chest (Marpil Azhuntha). The poet pleads not to be left wandering in this pathetic state of suffering.

4. The Refuge of the Kadamba-Clad Feet

The turning point of the song is the prayer for the Holy Feet (Padham). Arunagirinathar asks Murugan, “Will You not grant me Your feet?” He describes these feet as being worshipped by true devotees (Anbar) who bring garlands of fragrant Kadamba flowers (Vasa Miguntha Kadambam). He realizes that the only escape from the “heat” of lust described in the first half is to hold onto the cool, flower-adorned feet of the Lord that grant eternal life (Vazh).

5. The Teacher Who Punished the Creator

To establish Murugan’s supreme authority, the poet recalls the incident with Lord Brahma. Brahma, who sits on the lotus flower (Pothil Urainthavan), was arrogant about his knowledge. Murugan punished him by knocking him on his head (Senjira Meethu Thadinthu) and imprisoning him for not knowing the meaning of the Pranava Mantra. This highlights that Murugan is the source of true wisdom, superior even to the Creator of the universe.

6. The Guru of the Destroyer (Shiva)

Arunagirinathar then mentions the greatest glory of Murugan: becoming the Guru to his own father, Lord Shiva. He addresses Murugan as the “Pungava” (Virtuous One) who spoke (Mozhivone) the secret of the Pranava Mantra into the ears of Shiva Sankara. Murugan took the position of the teacher (Pothavalam), instructing the Supreme Lord Shiva. This proves that Murugan is the ultimate Gnana Panditha (Scholar of Wisdom).

7. The Husband of Divine and Earthly Love

The song celebrates Murugan’s two marriages, representing his lordship over both the heavens and the earth.

1. Deivanai: He married the daughter of Indra (Purantharan), the king of Devas who owns the white elephant and conch shells (Sangu Inam).

2. Valli: He married the hunter girl (Kuramin) from the dark forests. Arunagirinathar praises Murugan’s massive shoulders (Niruthola), which are strong enough to embrace both these diverse energies (Ichcha Sakthi and Kriya Sakthi).

8. The Cool Sanctuary of Thirupparankundram

The song concludes by grounding the devotee in the physical sanctuary of the temple. Thirupparankundram is described as a place surrounded by cool, fragrant gardens (Seethala… Pozhil). It is so holy that celestial beings known as Vidhyadharas (Vinjaigal) come down to worship there. The poet describes Murugan as the Perumale who resides in this cool hill to remove the “heat” of the devotees’ suffering and destroy the deceitful demons (Vanjakan).

Summary

“Kaathadarum Kayal” is a prayer for Cooling the Mind. Arunagirinathar starts by describing the feverish heat of lust—where eyes fight like fish and Cupid shoots arrows, leaving the soul exhausted and wandering. He contrasts this with the “Cool Gardens” of Thirupparankundram. The solution he offers is to surrender to Lord Murugan, the Supreme Guru who had the authority to punish Brahma and teach Shiva. The song assures us that the Lord who manages the affairs of the entire universe (Devas and Asuras) can easily manage and cure the confusion of our senses.