திருப்புகழ் 13 சந்ததம் பந்த (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தந்தனந் தந்தத் – தனதான
தந்தனந் தந்தத் – தனதான

சந்ததம் பந்தத் – தொடராலே
சஞ்சலந் துஞ்சித் – திரியாதே

கந்தனென் றென்றுற் – றுனைநாளும்
கண்டுகொண் டன்புற் – றிடுவேனோ

தந்தியின் கொம்பைப் – புணர்வோனே
சங்கரன் பங்கிற் – சிவைபாலா

செந்திலங் கண்டிக் – கதிர்வேலா
தென்பரங் குன்றிற் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தந்தனந் தந்தத் – தனதான
தந்தனந் தந்தத் – தனதான

சந்ததம் பந்தத் தொடராலே
சஞ்சலம் துஞ்சித் திரியாதே

கந்தன் என்று என்று உற்று உனை நாளும்
கண்டு கொண்டு அன்பு உற்றிடுவேனோ

தந்தியின் கொம்பைப் புணர்வோனே
சங்கரன் பங்கில் சிவை பாலா

செந்தில் அம் கண்டிக் கதிர் வேலா
தென் பரங்குன்றில் பெருமாளே.

English

thanthanan thanthath – thanathāna
thanthanan thanthath – thanathāna

sandhadham bandhath – thodarAlE
sanchalam thunjith – thiriyAdhE

kandhanen dRendRut – RunainALum
kaNdukoN danbutR – tRiduvEnO

thandhiyin kombaip – puNarvOnE
sankaran pangiR – sivaibAlA

sendhilang kaNdik – kadhirvElA
thenparang kundriR – perumALE.

English Easy Version

thanthanan thanthath – thanathāna
thanthanan thanthath – thanathāna

sandhadham bandha thodarAlE
sanjalam thunji thiriyAdhE

kandhan endru endru utru unai nALum
kandu kondu anbu utriduvEnO

thandhiyin kombai puNarvOnE
sangaran pangil sivai bAlA

sendhil am kandi kadhir vElA
then param kundril perumALE

திருப்புகழ் 13 சந்ததம் பந்த (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த “சந்ததம் பந்தத்…” என்று தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், அளவில் சிறியதாக இருந்தாலும் மிகவும் ஆழமான பக்தி உணர்வையும், உலக மாயையிலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் ஆன்மாவின் ஏக்கத்தையும் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. திருப்பரங்குன்றம் திருத்தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்ட இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. எந்நேரமும் தொடரும் பாச பந்தங்கள்

மனித வாழ்வு என்பது குடும்பம், உற்றார், உறவினர், செல்வம் போன்ற உலகியல் சார்ந்த பந்தங்களால் (பாச வலைகளால்) ஆழமாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மாயையான பந்தங்களின் தொடர்ச்சியானது, மனிதர்களை எந்நேரமும் (சந்ததம்) இடைவிடாமல் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கிறது. உலக ஆசைகள் என்னும் இந்தச் சங்கிலித் தொடரிலிருந்து மனிதர்களால் எளிதில் விடுபட முடிவதில்லை என்பதை இப்பாடலின் முதல் வரி உணர்த்துகிறது.

2. மனக்கவலையில் உழன்று அலைதல்

முடிவில்லாமல் தொடரும் இந்த உலகப் பந்தங்களினால், மனித மனம் எப்போதுமே சஞ்சலம் (மனக்கவலை மற்றும் குழப்பம்) அடைந்து தவிக்கிறது. நிலையற்ற பொருள்களின் மீது வைக்கும் ஆசையால் துன்பப்பட்டு, மனம் தளர்ந்து, அழிவுப் பாதையை நோக்கி மனிதன் அலைந்து திரிகிறான். இப்படிப்பட்ட வீணான கவலைகளில் சிக்கி நான் அலைக்கழிக்கப்படக் கூடாது என்று அருணகிரிநாதர் விரும்புகிறார்.

3. ‘கந்தன்’ என்னும் திருநாமத்தின் மகிமை

மனதில் ஏற்படும் சஞ்சலங்களையும், பந்த பாசங்களையும் வேரறுக்க ஒரே வழி இறைவனின் திருநாமத்தை உச்சரிப்பதுதான். எனவே, அத்தகைய உலகத் துயரங்களில் நான் வீழ்ந்து அழியாமல் இருப்பதற்காக, “கந்தனே! கந்தனே!” என்று உனது இனிமையான திருநாமத்தை என் நாவால் எந்நாளும் மனமுருகித் தொடர்ந்து உச்சரிக்க வேண்டும் என்று அவர் ஆசைப்படுகிறார்.

4. தரிசித்து அன்பு செய்யும் உன்னத ஏக்கம்

உன் திருநாமத்தை உச்சரிப்பது மட்டுமின்றி, உன்னைத் தினந்தோறும் நேரில் தரிசிக்கும் (கண்டுகொண்டு) பெரும் பாக்கியத்தை நான் பெற வேண்டும். அப்படி உன்னைத் தரிசித்து, என் நெஞ்சத்தில் உண்மையான பக்தியும், தூய்மையான அன்பும் ஊற்றெடுக்க, நான் எப்போது உன் மீது முழுமையான அன்பைச் செலுத்தும் அந்த முக்தி நிலையை அடைவேனோ? என மனம் உருகி ஏங்குகிறார்.

5. ஐராவதம் வளர்த்த தெய்வயானையின் மணாளன்

இப்பாடலில் ‘தந்தி’ என்பது இந்திரனின் வாகனமான ஐராவதம் என்னும் வெள்ளை யானையைக் குறிக்கிறது. அந்த யானையால் அன்போடு வளர்க்கப்பட்டவளும், பூங்கொம்பு போன்று மென்மையானவளுமான தெய்வயானையை மணந்துகொண்ட மணாளன் முருகப்பெருமான். தன் பக்தர்களின் குறைகளைத் தீர்க்கும் அந்த அழகிய நாயகனை அருணகிரிநாதர் இங்குப் போற்றுகிறார்.

6. அம்மையப்பனின் அருமைப் புதல்வன்

தன் உடலின் இடப்பாகத்தை உமையவளுக்கு அளித்து ‘அர்த்தநாரீஸ்வரராக’ விளங்குபவர் சங்கரன் எனப்படும் சிவபெருமான். அந்தச் சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் வீற்றிருக்கும் பார்வதி தேவியின் (சிவை) அருமையான திருமகனாக அவதரித்தவன் முருகப்பெருமான். பரம்பொருளான சிவனும் சக்தியும் இணைந்து உலகுக்கு அளித்த ஞானக் குழந்தையாக அவன் விளங்குகிறான்.

7. திருச்செந்தூரில் ஒளிரும் கதிர்வேலன்

அடியார்களின் உள்ளங்களில் உள்ள அஞ்ஞான இருளைப் போக்கி, மெய்ஞான ஒளியைத் தரக்கூடிய பிரகாசமான ‘கதிர் வேலை’ ஏந்தியவன் முருகவேள். அலைகள் வீசும் கடலோரத்தில் அமைந்துள்ள ‘திருச்செந்தூர்’ (செந்தில்) என்னும் சிறந்த திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களின் துயர்களைத் துடைக்கும் கதிர்வேலன் அவன் என்று புகழப்படுகிறார்.

8. திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமான்

திருச்செந்தூரைப் போலவே, அழகும் இயற்கை வளமும் பொருந்திய தென்பகுதியான திருப்பரங்குன்றம் என்னும் முதல் படைவீட்டிலும் வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்கும் சரவணப் பெருமானே! உனது திருநாமத்தைச் சொல்லி அன்பு செய்யும் அந்தப் பேரின்ப நிலையை எனக்குத் தந்து அருளுவாயாக என்று அருணகிரிநாதர் பணிந்து இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், உலக ஆசைகள் என்னும் பாச பந்தங்களில் சிக்கி மனம் கலங்கித் திரியும் மனித வாழ்வின் நிலையாமையை முதலில் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தக் கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு, “கந்தனே” என்று அனுதினமும் அவனது திருநாமத்தை உச்சரித்து, அவனைத் தரிசித்து மெய்யான அன்பைச் செலுத்தும் பாக்கியத்தை அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். யானையால் வளர்க்கப்பட்ட தெய்வயானையை மணந்தவனும், சிவபெருமான் மற்றும் பார்வதி தேவியின் ஞானப் புதல்வனும், திருச்செந்தூரில் ஒளிவீசும் கதிர் வேலை ஏந்தியவனுமாகிய முருகப்பெருமான், திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் மாட்சியை இப்பாடல் மிகச் சுருக்கமாகவும், அழகாகவும் போற்றிப் புகழ்கிறது. மாயையை விடுத்துக் கந்தன் நாமம் பற்றுவதே முக்திக்கு வழி என்பது இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 13 sandhadhambandha (thirupparangkundRam)

This is one of the shortest and most concise songs in the Thiruppugazh collection. Despite its brevity (only 8 lines), it encapsulates the entire philosophy of human suffering and the path to liberation through the “Nama Japa” (chanting) of Lord Murugan’s name.

1. The Unending Chain of Attachments

Arunagirinathar begins by identifying the root cause of human misery: “Bandham” (Attachment). He uses the word “Sandhadham”, meaning “Always” or “Ceaselessly.” He explains that humans are bound by a continuous chain of worldly relationships—parents, children, spouses, and relatives. Like a chain where one link leads to another, these attachments create endless obligations and emotional bonds that tie the soul down to the material world, leaving no space for spiritual thought.

2. The Agony of Aimless Wandering

The result of this attachment is described as “Sanchalam”—mental agitation, worry, and sorrow. Because of these worldly bonds, the mind is never at peace; it is always oscillating between fear and desire. The poet uses the word “Thiriyathe” (Wandering), describing the soul’s exhaustion as it roams through births and deaths, or simply runs around in daily life trying to satisfy these endless obligations. He prays to be saved from this exhausting, aimless drifting.

3. The Power of the Name “Kandha”

The turning point of the song lies in the second line: “Kandha Endru Endru”. Here, Arunagirinathar prescribes the cure for the disease of attachment. He asks, “When will I reach the state where I can constantly chant Your name, ‘Kandha, Kandha’?” The repetition of the word Endru implies that this chanting should not be a one-time act but a continuous internal resonance. “Kandha” means “The Integrated One” or “The One who holds things together,” suggesting that chanting his name integrates the scattered mind.

4. The Realization of True Love

The poet asks for a specific spiritual progression: first chanting (Kandha Endru), then seeing/realizing (Kandu Kondu), and finally falling in love (Anbu Utru). This signifies that true Bhakti (Devotion) is not just a ritual; it is a deep emotional connection. He asks, “Will I ever be blessed to see You within my heart and melt in love for You, replacing the false love I have for my worldly relatives?”

5. The Embracer of the Creeper (Valli)

In the second verse, the poet describes Murugan as “Thanthiyin Kombai Punarvone”.

1. Thanthi means Elephant.

2. Kombu usually means a Tusk, but in Tamil poetry, it also metaphorically refers to a “Creeper” or a woman with a slender, creeper-like waist. This line refers to Valli, the hunter girl who lived among elephants in the forest. Murugan is the one who embraces (Punarvone) Valli with great love. This signifies that God is accessible to simple, pure love (like Valli’s), regardless of social status.

6. The Essence of Shiva and Parvati

Arunagirinathar highlights Murugan’s high lineage. He calls him “Sivai Bala”—the Son of Sivai (Goddess Parvati). He further describes Parvati as “Sankaran Pangil”—the one who resides in the portion of Sankara (Lord Shiva). This references the Ardhanareeswara form (half-man, half-woman). By calling Murugan the child of this union, the poet suggests that Murugan possesses both the Grace of the Mother (Shakti) and the Wisdom of the Father (Shiva).

7. The Radiance of Tiruchendur

Although this song is sung at Thirupparankundram, Arunagirinathar explicitly mentions “Sendhil” (Tiruchendur). He addresses Murugan as the one who resides in Tiruchendur with the “Kadhir Vel”—the Spear that shines like the Sun. This shows the interconnection of the Arupadaiveedu (Six Abodes). The poet visualizes the Lord not just as a static deity, but as a radiant warrior wielding the Spear of Wisdom that dispels the darkness of the “Bandham” (attachments) mentioned in the first line.

8. The Great One of Thirupparankundram

The song concludes by returning to the immediate setting: “Thenparankundram”. The word Then can mean “South” or “Sweet/Beautiful.” Arunagirinathar addresses Murugan as Perumale (The Great One) who resides in this beautiful hill temple. By ending with this address, he grounds his high philosophical prayer (breaking the cycle of birth) in a personal, intimate relationship with the deity standing right before him in the temple.

Summary

“Sandhadham Bandha” is a concise prayer for Detachment through Devotion. Arunagirinathar laments the exhausting nature of worldly bonds (Bandham) which cause the mind to wander in sorrow (Sanchalam). He realizes that the only way to break this chain is by constantly chanting the name “Kandha”. He prays for the day when he can stop running after relatives and instead embrace the feet of the Lord—the same Lord who lovingly embraces Valli and resides in Thirupparankundram as the essence of Shiva and Parvati.