திருப்புகழ் 14 சருவும்படி (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தனதந்தன தந்தன தந்தன
தனதந்தன தந்தன தந்தன
தனதந்தன தந்தன தந்தன – தனதான

சருவும்படி வந்தனன் இங்கித
மதனின்றிட அம்புலி யுஞ்சுடு
தழல்கொண்டிட மங்கையர் கண்களின் – வசமாகிச்

சயிலங்கொளு மன்றல்பொ ருந்திய
பொழிலின்பயில் தென்றலும் ஒன்றிய
தடவஞ்சுனை துன்றியெ ழுந்திட – திறமாவே

இரவும்பகல் அந்தியு நின்றிடு
குயில்வந்திசை தெந்தன என்றிட
இருகண்கள்து யின்றிட லின்றியும் – அயர்வாகி

இவணெஞ்சுப தன்பதன் என்றிட
மயல்கொண்டுவ ருந்திய வஞ்சகன்
இனியுன்றன்ம லர்ந்தில கும்பதம் – அடைவேனோ

திருவொன்றிவி ளங்கிய அண்டர்கள்
மனையின்தயிர் உண்டவன் எண்டிசை
திகழும்புகழ் கொண்டவன் வண்டமிழ் – பயில்வோர்பின்

திரிகின்றவன் மஞ்சுநி றம்புனை
பவன்மிஞ்சுதி றங்கொள வென்றடல்
செயதுங்கமு குந்தன்ம கிழ்ந்தருள் – மருகோனே

மருவுங்கடல் துந்திமி யுங்குட
முழவங்கள்கு மின்குமி னென்றிட
வளமொன்றிய செந்திலில் வந்தருள் – முருகோனே

மதியுங்கதி ரும்புய லுந்தின
மறுகும்படி அண்டம்இ லங்கிட
வளர்கின்றப ரங்கிரி வந்தருள் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனதந்தன தந்தன தந்தன
தனதந்தன தந்தன தந்தன
தனதந்தன தந்தன தந்தன – தனதான

சருவும்படி வந்தனன் இங்கித
மதன் நின்றிட அம்புலியும் சுடு
தழல் கொண்டிட மங்கையர் கண்களின் – வசமாகிச்

சயிலம் கொளும் மன்றல் பொருந்திய
பொழிலின் பயில் தென்றலும் ஒன்றிய
தடம் அம் சுனை துன்றி எழுந்திட – திறமாவே

இரவும் பகல் அந்தியும் நின்றிடு
குயில் வந்து இசை தெந்தன என்றிட
இரு கண்கள் துயின்றிடல் இன்றியும் – அயர்வாகி

இவண் நெஞ்சு பதன் பதன் என்றிட
மயல் கொண்டு வருந்திய வஞ்சகன்
இனி உன்றன் மலர்ந்து இலகும் பதம் – அடைவேனோ

திரு ஒன்றி விளங்கிய அண்டர்கள்
மனையின் தயிர் உண்டவன் எண் திசை
திகழும் புகழ் கொண்டவன் வண் தமிழ் – பயில்வோர் பின்

திரிகின்றவன் மஞ்சு நிறம் புனை
பவன் மிஞ்சு திறம் கொள வென்று அடல்
செய துங்க முகுந்தன் மகிழ்ந்து அருள் – மருகோனே

மருவும் கடல் துந்திமியும் குட
முழவங்கள் குமின் குமின் என்றிட
வளம் ஒன்றிய செந்திலில் வந்து அருள் – முருகோனே

மதியும் கதிரும் புயலும் தினம்
மறுகும்படி அண்டம் இலங்கிட
வளர்கின்ற பரங்கிரி வந்து அருள் – பெருமாளே.

English

thanathanthana thanthana thanthana
thanathanthana thanthana thanthana
thanathanthana thanthana thanthana – thanathāna

saruvumpadi vanthanan ingitha
mathaninRida ampuli yumsudu
thazhalkoNdida mangaiyar kaNkaLin – vasamAki

sayilangoLu manRalpo runthiya
pozhilinpayil thenRalum onRiya
thadavamsunai thunRiye zhunthida – thiRamAvE

iravumpakal anthiyu ninRidu
kuyilvanthisai thenthana enRida
irukaNkaLthu yinRida linRiyum – ayarvAki

ivaNenjupa thanpathan enRida
mayalkoNduva runthiya vanjakan
iniyunRanma larnthila kumpatham – adaivEnO

thiruvonRivi Langiya aNdarkaL
manaiyinthayir uNdavan eNdisai
thikazhumpukazh koNdavan vaNdamizh – payilvOrpin

thirikinRavan manjuni Rampunai
pavanminjuthi RangoLa venRadal
seyathungamu kunthanma kizhntharuL – marukOnE

maruvumkadal thunthimi yumkuda
muzhavangaLku minkumi nenRida
vaLamonRiya senthilil vantharuL – murukOnE

mathiyumkathi rumpuya lunthina
maRukumpadi aNdami langida
vaLarkinRapa rangiri vantharuL – perumALE.

English Easy Version

thanathanthana thanthana thanthana
thanathanthana thanthana thanthana
thanathanthana thanthana thanthana – thanathāna

saruvumbadi vandhanan ingidham
adhan nindrida ambuliyum sudu
thazhal kondida mangaiyar kaNgaLin vasamAgi

sayilam koLu mandral porundhiya
pozhilin payil thendralum ondriya
thadavum sunai thundri ezhundhida thiRamAvE

iravum pagal andhiyum nindridu
kuyil vandhu isai thendhana endrida
iru kaNgaL thuyindridal indriyum ayarvAgi

ivan nenju padhan padhan endrida
mayal kondu varundhiya vanjagan
ini undran malarndhu ilagum padham adaivEnO

thiru ondri viLangiya aNdargaL
manaiyin thayir uNdavan eN disai
thigazhum pugazh kondavan vaN thamizh payilvOr pin

thirigindravan manju niRam punai
bavan minju thiRam koLa vendru adal
seya thunga mugundhan magizhndhu aruL marugOnE

maruvum kadal thundhimi yum kuda
muzhavangaL gumin gumin endrida
vaLam ondriya sendhilil vandhu aruL murugOnE

madhiyum kadhirum puyalum dhina
maRugumbadi aNdam ilangida
vaLargindra param giri vandhu aruL perumALE

திருப்புகழ் 14 சருவும்படி (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “சருவும்படி வந்தனன்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனத்தின் வேதனையையும், அதிலிருந்து தப்பித்து முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைச் சரணடையத் துடிக்கும் ஏக்கத்தையும் மிகவும் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. இப்பாடலின் முற்பாதியில் காம மயக்கத்தின் விளைவுகளும், பிற்பாதியில் திருமாலின் சிறப்புகளும், திருச்செந்தூர் மற்றும் திருப்பரங்குன்றம் ஆகிய தலங்களின் பெருமைகளும் பாடப்பட்டுள்ளன. இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. காம மயக்கமும் சந்திரனின் சுட்டெரிப்பும்

பெண்களின் அழகிய கண்களாகிய மாய வலையில் வசப்பட்டு, மன்மதனின் அம்புகளால் என் மனம் துன்புறுகிறது. இத்தகைய காம மயக்கத்தில் உழலும்போது, உலகிற்குக் குளிர்ச்சியைத் தரக்கூடிய சந்திரனும் சுட்டெரிக்கும் நெருப்பைக் கக்குவது போலத் தோன்றுகிறது. இந்தச் சிற்றின்ப மாயையினால் அடியேனின் மனம் பெரும் வேதனையை அனுபவிக்கிறது.

2. தென்றல் காற்றும் இயற்கை தரும் வேதனையும்

மலைகளிலும், நறுமணம் வீசும் சோலைகளிலும் தவழ்ந்து வரும் மென்மையான தென்றல் காற்றும், பெரிய தடாகங்களில் உள்ள குளிர்ந்த நீரும் எனக்கு எவ்வித இன்பத்தையும் தராமல், என் காம நோயை மேலும் தூண்டிவிட்டு என்னை வருத்துகின்றன. இயற்கையின் அழகிய கூறுகள்கூடப் பிரிவாற்றாமையாலும், காம இச்சையாலும் எனக்குத் துன்பத்தையே தருகின்றன.

3. குயிலின் இன்னிசையும் உறக்கமில்லாத இரவுகளும்

இரவு, பகல், மாலை என எந்த நேர வேறுபாடும் இல்லாமல், எந்நேரமும் குயில்கள் வந்து ‘தெந்தன’ என்று கூவித் தங்கள் இன்னிசையை எழுப்புகின்றன. இந்தக் குயிலோசையைக் கேட்கும்போதெல்லாம் மையல் அதிகரித்து, என் இரு கண்களும் உறக்கத்தை முழுமையாக இழந்து, இரவு பகலாக மிகவும் சோர்வடைந்து தவிக்கின்றன.

4. துடிக்கும் நெஞ்சும் திருவடி ஏக்கமும்

காம மயக்கத்தால் என் நெஞ்சமானது ‘பதபத’ என்று அடித்துக் கொண்டு துடிக்கிறது. இத்தகைய இழிவான மாயைகளில் சிக்கி வருந்துகின்ற வஞ்சகனான நான், இதிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டு, அழகாக மலர்ந்து விளங்கும் உனது தூய தாமரைத் திருவடிகளை இனி என்றாவது ஒருநாள் வந்து அடையும் பாக்கியத்தைப் பெறுவேனா? என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் ஏங்கித் தவிக்கிறார்.

5. ஆயர்பாடியில் தயிர் உண்ட திருமால்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் மாமனான திருமாலின் (கண்ணனின்) புகழைப் பாடுகிறது. செல்வம் பொருந்திய ஆயர்பாடியில் உள்ள இடையர்களின் இல்லங்களில் புகுந்து, அவர்கள் சேமித்து வைத்திருந்த தயிரை விரும்பி உண்டவன் கண்ணபிரான். அவனது புகழ் எட்டுத் திசைகளிலும் பரவி விளங்குகிறது.

6. தமிழ்ப் புலவர் பின்செல்லும் முகுந்தனின் மருகன்

சிறந்த செந்தமிழால் தன்னைப் பாடும் அடியார்களின் (ஆழ்வார்களின்) பின்னால் அன்போடு செல்பவனும், மேகம் போன்ற கரிய நிறத்தைக் கொண்டவனும், அளப்பரிய வீரத்தால் கொடியவர்களை வென்றவனுமான தூய திருமால் (முகுந்தன்). அத்தகைய பெருமைகளைக் கொண்ட திருமால் பெரிதும் மகிழும் அன்பான மருமகனே முருகப்பெருமான்!

7. அலைகடல் முழங்கும் திருச்செந்தூர் முருகன்

அலைகள் வீசும் பெரிய கடலானது ‘துந்திமி’ என்ற ஒலியோடும், குடமுழா என்னும் மங்கல வாத்தியங்கள் ‘குமின் குமின்’ என்ற ஒலியோடும் எப்போதும் ஒலிக்கின்ற, எல்லா வளங்களும் நிறைந்து விளங்கும் திருச்செந்தூர் (செந்தில்) என்னும் திருத்தலத்தில் வந்து வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்புரியும் முருகப்பெருமானே!

8. அண்டம் அதிரும் திருப்பரங்குன்றத்துப் பெருமான்

வானத்தில் தினந்தோறும் வலம் வரும் சந்திரனும், சூரியனும், மேகக் கூட்டங்களும் நாளும் உரசும்படியாக அண்டம் முழுவதும் செழித்தோங்கி உயர்ந்துள்ள திருத்தலம் திருப்பரங்குன்றம். அத்தகைய உயர்ந்த பரங்கிரியில் வந்து உறையும் சரவணப் பெருமாளே! சிற்றின்பத் துயர்களில் உழலும் எனக்கு உனது மலரடியைத் தந்தருள்வாயாக எனப் பணிந்து இப்பாடலை அருணகிரிநாதர் நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் பாடல், காம மாயையில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதனின் துயரத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட இறைவனின் திருவடியை நாடும் ஆழமான ஏக்கத்தையும் மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கிறது. மன்மதனின் அம்புகளால் துன்புற்று, பெண்களின் பார்வையில் மயங்கி, குளிர்ந்த சந்திரன், தென்றல், மற்றும் குயிலோசை ஆகியவை கூட நெருப்பாகச் சுடும் அளவுக்குக் காமத்தால் வாடும் தனது உறக்கமில்லாத நிலையைக் கூறி அருணகிரிநாதர் வருந்துகிறார். இந்தத் துயரம் நீங்கி, இறைவனின் திருவடிகளை அடைய வேண்டும் என்று மன்றாடுகிறார். பாடலின் பிற்பாதியில், ஆயர்பாடியில் தயிர் உண்டவனும், தமிழ் பாடும் அடியார் பின் செல்பவனும், கரிய நிறத்தவனுமான திருமாலின் அன்புக்குரிய மருமகனாக முருகனைப் போற்றுகிறார். வாத்தியங்கள் முழங்கும் திருச்செந்தூரிலும், சூரிய சந்திரர்கள் வலம் வரும் வானளாவிய திருப்பரங்குன்றத்திலும் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானின் திருவருளே மனிதனை இத்தகைய உலகத் துயரங்களில் இருந்து மீட்கும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 14 saruvumbadi (thirupparangkundRam)

This song is a classic expression of “Viraha Vedham” (The Pain of Separation). The poet describes the intense suffering of a soul caught in worldly desires, where even nature’s most pleasant elements (the moon, the breeze, the birds) feel like instruments of torture. He begs Murugan to rescue him from this sleepless agony.

1. The Burning Moon and the Ensnaring Eyes

Arunagirinathar begins by describing a state of intense romantic or spiritual anguish. He notes that darkness spreads everywhere (Saruvumbadi Vanthanan). In this state, the Moon (Ampuli), which is usually cool and soothing, feels like it is burning with fire (Sudu Thazhal). This is a poetic convention indicating that for a heart separated from God (or trapped in lust), beauty becomes painful. He admits to being totally under the control (Vasam Aaki) of the captivating eyes of women, which hold him captive in this suffering.

2. The Torture of the Gentle Breeze

The poet continues to describe how nature aggravates his condition. The gentle South Breeze (Thendral) flows from the mountains (Sayilam) and through the gardens. Usually, this breeze is delightful, but for the poet, whose mind is agitated, it feels oppressive. The sight of ponds and mountain springs (Thadavam Sunai), instead of bringing peace, only increases his internal turmoil and longing. This illustrates that when the mind is not at peace with God, the external world offers no comfort.

3. The Mockery of the Cuckoo Bird

Arunagirinathar vividly depicts his sleeplessness. He mentions that during the night, day, and twilight (Iravum Pagal Anthiyum), the Cuckoo bird arrives and sings. To his tired ears, the bird’s sweet call sounds like noise or mockery (Thenthana Endrida). He confesses that his two eyes have lost the ability to sleep (Thuyindrida Indriyum). He is in a state of total exhaustion (Ayarvaki), worn out by the constant assault of his own senses and desires.

4. The Palpitating Heart and the Plea

The poet describes the physical symptoms of his anxiety. His heart beats rapidly with fear and confusion, described by the onomatopoeia “Pathan Pathan”. He calls himself a Vanjakan (a deceitful person) who is suffering from delusion (Mayal). After confessing this broken state, he asks the ultimate question: “Will I ever reach Your flower-like, shining feet (Malarnda Ilakum Patham)?” He realizes that only the Lord’s feet can stop his heart from palpitating and grant him rest.

5. The Butter-Thief who Loves Tamil

Arunagirinathar shifts his focus to the glory of Lord Vishnu (Krishna) to establish Murugan’s lineage. He describes Krishna as the one who stole and ate curd (Thayir Undavan) from the homes of the cowherds (Andargal). He is the Lord whose fame spreads in all eight directions. Significantly, the poet says that Vishnu follows behind those who study and sing the “Van Tamizh” (Rich/Fertile Tamil). This implies that God loves the Tamil language so much that He trails after its poets.

6. The Nephew of the Cloud-Hued Lord

Continuing the praise of Vishnu, the poet describes him as Mukundan, the one with the complexion of a rain cloud (Manju Niram). Vishnu is praised for his strength in conquering powerful enemies and demons (Pavan Minju Thiran). Arunagirinathar addresses Murugan as the Marugone (Nephew) of this great Mukundan. By pleasing Murugan, one also pleases Vishnu, as the Uncle delights (Magizhnth) in the glory of his Nephew.

7. The Roar of the Tiruchendur Ocean

Although the song is sung at Thirupparankundram, Arunagirinathar mentally transports himself to Tiruchendur in this verse. He describes the ocean surrounding Murugan’s abode. The waves and the marine life create a rhythmic sound: “Thunthimi” and “Kumin Kumi”. This auditory description contrasts with the irritating sound of the Cuckoo bird mentioned earlier. The ocean’s roar is the sound of divine power, and the poet asks the Lord of Chendur to grant him grace.

8. The Hill that Blocks the Celestial Path

The song concludes by returning to Thirupparankundram. The poet uses hyperbole to describe the height of this sacred hill. He says the mountain (Parangiri) is so tall that the Moon (Mathi), the Sun (Kathir), and the clouds (Puyal) bump into it and get confused (Marukumpadi) about their path. This signifies that the abode of Murugan stands higher than all celestial objects, offering a shelter that is above the influence of time and planetary movements.

Summary

“Saruvumbadi” is a song that moves from Restlessness to Refuge. Arunagirinathar vividly portrays the condition of a soul tormented by worldly desires—where the moon burns, the breeze hurts, and sleep is impossible. He admits his heart is beating fast with fear (Pathan Pathan). However, the cure he identifies is the grace of Lord Murugan, the nephew of the Tamil-loving Vishnu. The song assures us that the Lord residing in the sky-scraping hill of Thirupparankundram can silence the chaotic noise of the mind and provide eternal rest.